สาวน้อยผู้โดดเด่นด้วยดวงตาที่กลมโตมีชื่อเรียกเล่นๆว่า เนย์

เธอชอบร้องเพลง เธอหลงใหลเสียงเปียโน เธอรักวันพรุ่งนี้ แล้วก็เธอ เธอ เธอ...

ไปรู้จักกันดีกว่าว่าเธอ...อะไรอีก

• แรกเริ่มอยากขอให้ช่วยแนะนำตัวก่อนแล้วกันครับ?

ชื่อ วรานันทน์ มณีรอด ค่ะ ชื่อเล่นชื่อ เนย์ ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ปี 3 คณะสถ่าปัตยกรรมและการออกแบบ ภาควิชาออกแบบนิเทศศิลป์ ม. เทคโนโลยีพระจอมเเกล้าธนบุรี เป็นคนกรุงเทพฯ ค่ะ

• ช่วยเล่าเบื้องต้นว่าเข้ามาเรียนสถาบันแห่งนี้ได้อย่างไร?

เข้ามาโดยการสมัครโควต้าค่ะ และที่เลือก เพราะคิดว่าคณะนี้ตรงกับที่ต้องการจะเรียน และเรียนเป็นภาษาอังกฤษด้วย ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าที่นี้เรียนอะไรกันแน่ แต่พอค้นดูทาง internet ก็คิดว่ามันเข้าท่าและน่าสนใจดี เลยสมัครดู แล้วก็ติดด้วย

• ตอนเด็กๆฝันอยากเป็นอะไร?

อยากเป็นหลายอย่างเลย อยากเป็นนักร้อง เพราะชอบร้องเพลงแต่เด็กๆ อยากเป็น Game Dire ctor เพราะชอบเล่นเกมมาก เรียกได้ว่าอยากเป็นอะไรก็ตามที่ชอบทำ แต่ทุกอย่างนี้ก็ไม่ได้ต่างไปจากปัจจุบันมาก

• อะไรเป็นจุดเปลี่ยนให้ก้าวมาเส้นทางนี้?

ช่วงตอนอยู่ ม.2 ได้รู้จักกับเกม เกมนึงที่เป็นแรงบรรดาลใจให้มากๆ (ไม่ขอบอกชื่อนะ) ตอนนั้นรู้สึกว่าโตขึ้นมาอยากสร้างเกมที่มี graphic ที่สวยงามสักเกม แต่ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน แต่ด้วยความที่คิดว่าอย่างน้อยก็คงต้องวาดรูปเป็น ก็เลยเริ่มฝึกวาดรูปเองไปเรื่อยๆ ฝึกใช้สีหลายๆ ประเภท แต่ก็หันกลับมาใช้สีไม้ที่ถนัดที่สุด กับบางทีก็ใช้ Photoshop ลงภาพ CG บ้าง

พอเข้าเรียนที่นี่ได้ก็ดีใจมาก แต่ที่นี้สอนให้เราเป็น Designer ซึ่งเราคิดว่ามันแผลงเอาไปทำอะไรได้เยอะกว่านอกจากเกม

• คิดว่ามหาลัยแห่งนี้เป็นอย่างไร?มีจุดเด่นอะไรบ้าง?

ถึงมหาวิทยาลัยนีมันจะดูเล็กแต่เชื่อว่ามีบุคลากรที่มีคุณภาพอยู่มากค่ะ สภาพแวดล้อมก็ดี และมาตรฐานก็ไม่เป็นรองใครแน่ๆ

• แล้วคณะที่เราเรียนล่ะมีอะไรเด่น?

จุดเด่นที่สุด คิดว่าเป็นอาจารย์ที่สอนที่นี่ค่ะ มีทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ แทบจะทั่วทุกมุมโลกเลยก็ว่าได้ค่ะ มาจาก อังกฤษ นิวยอร์ค อิตาลี เกาหลี ญี่ปุ่นๆลๆ การเรียนการสอนที่สนุกมากแต่ต้องขยันมาก เพราะอาจารย์ที่มาสอนโดยมากพวกท่านจะเป็น Desig ner หรือ Artist มาก่อน ถือว่านอกจากให้ความรู้เราเขาก็มาเรียนรู้จากเรา ไม่เพียงแต่ชี้แนวพวกท่านผลักดันสนับสนุนเราและแทบจะทำงานร่วมกับเราด้วยเช่นกัน ดังนั้นนักศึกษาค่อนข้างใกล้ชิดกับอาจารย์มาก

อีกประการก็คือที่นี่เรียนเป็นภาษาอังกฤษซึ่งสำคัญมากอย่างเช่น ถ้าเราDesignงานออกมาดีขนาดไหนสวยขนาดไหน แต่ถ้าไม่สามารถสื่อสารให้รู้เรื่องตอนPresent ทำให้เขาเข้าใจไม่ได้ว่ามันมีขันตอนเป็นมายังไงจะมีผลอย่างมากกับคะแนน แต่ที่เล่านี้กำลังจะบอกว่า ตั้งแต่ปี1 จนปี3 เท่าที่สังเกตุดู เพื่อนของเราแทบทุกคนมีการพัฒนาด้านภาษาไปเร็วมาก บ้างคนนี่จากที่แทบไม่รู้อะไรเลยแต่ตอนนี้พูดได้คล่องมาก

• คิดว่าจบไปแล้วจะทำอาชีพอะไร?

ที่จริงอยากทำหลายๆอย่าง ที่คิดว่าอยากเป็น Creative หรือ อาจจะทำ Sound Composerค่ะ

• คิดว่าความมั่นคงในชีวิตของตนเองคืออะไร?

อย่างน้อยที่คือตอนนี้ไม่อย่ากเริ่มต้นชีวิตโดยการติดลบ คือไม่เป็นหนี้ เพราะว่าอย่างน้อยมันสบายใจ และแน่นอนว่าเงินคือปัจจัยหลัก กับสุขภาพที่ดี

• คิดว่าตนเองจะใช้เวลากี่ปีในการสร้างความมั่นคงในชีวิต ?

คงกะว่าไม่เกินสามสิบแต่ไม่คาดหวังขนาดนั้น

• คิดถูกหรือผิดที่เลือกเรียนคณะนี้?

ถูกมากๆ ขอฟันธงเลย เราคิดว่าเป็นชีวิตมหาวิทยาลัยที่สนุกค่ะ

• มั่นใจหรือเปล่าว่าสามารถใช้วิชาชีพที่เรียนไปประกอบอาชีพ ?

มั่นใจค่ะ

• อะไรทำให้มั่นใจว่าสามารถนำวิชาที่เรียนไปประกอบอาชีพได้อย่างแน่นอน ?

มันไม่มีอะไรที่ทำให้เราแน่ใจได้ขนาดนั้น เราไม่ได้เก่งที่สุด แต่ต้องเชื่อว่าตัวเองเก่งที่จะพัฒนาตัวเองได้ น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้ขับเขี้ยวกับตัวเอง ดึงเอาสิ่งที่เรามีอยู่ ประสบการณ์ สิ่งที่เราเรียนมาแม้ว่ามันจะน้อยนิดหรือมากมายแค่ไหนมาใช้ให้เป็นประโยชน์

• เรียนมาทางนี้ คิดว่าสนองความฝันเราหรือเปล่า?

คิดว่าได้นะ อย่างน้อยมันก็เป็นใบเบิกทางสำคัญที่พาเราไปได้แน่ๆ

• ตอนนี้ผลการเรียนเป็นไงบ้าง?

ด้านการเรียนก็ดีค่ะ เกรดค่อนข้างสูงค่ะ

• เตรียมตัวในการเรียนอย่างไร?

อยู่ที่นี้ไม่สำคัญว่าจะต้องเตรียมตัวยังไงมันอยู่ที่ว่าเราจะตักตวงและแบ่งปันได้มากแค่ไหน การจะเป็นDesignerเราต้องเปิดตัวเองให้กว้าง รับฟังแรกเปลี่ยนเสนอแนะ หาความรู้ใหม่ๆ updateตัวเองตลอดเวลา เราจะได้ความคิดเห็นหลายๆ แง่ นำงานของเราไปให้เพื่อนๆอาจารย์ คนอื่นๆ ได้ถกกัน ที่นี่จะไม่ต้องการคำว่ามันไม่ดีหรือดีแล้ว แต่ต้องการหาคำตอบให้ได้ว่าทำไมถึงดี ลองเพิ่มตรงนี้ดูมั้ย ลองลดตรงนี้ดูสิ ยิ่งเราตักตวงมากเรายิ่งให้คนอื่นได้มาก ยิ่งเราแบ่งปันได้มากเรายิ่งเราก็ไดรับกลับคืนเป็นเท่าตัว แตกต่างกับมัธยมมากเรา คิดว่าตอนเป็นนักเรียนจะต้องอยู่ในกรอบเสมอ รู้สึกไม่ได้รับอิสระเสรี ในการเสนอความคิดเท่าไหร่ เวลาจะสอบทีก็อ่านหนังสือกันให้เหนื่อย และน่าเบื่อ แต่ที่นี่สอบเป็นเรื่องรองๆ ไปเลย เน้นเก็บคะแนนที่งานdesignมากกว่า

• แล้วระหว่างเรียนทำกิจกรรมอะไรพิเศษบ้าง?

ก็ทำบ้างค่ะ อย่างตอนปี1 ก็มีละครของคณะมีส่วนร่วมได้เป็นพีธีกร เมื่อเร็วๆนี้ ที่ ฺBangkok Code ได้จัดงาน F Design มีกิจกรรมหลายอย่างรวมทั้ง fashion show ที่รุ่นพี่เป็นคน ทำเราเองก็ได้ไปเดินแบบกับเค้าด้วยน่ะ สนุกดี

• ชอบร้องเพลงแล้วยังได้เดินแบบอีกไม่คิดเปลี่ยนไปเป็นนักร้องหรือเดินแบบบ้างหรือ ?

ร้องเพลงมันเป็นงานอดิเรกค่ะ ถ้ามีโอกาสมันก็ดีค่ะ แต่เราเองก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ตัวเองเท่าไหร่ และพอคิดจะเอาเข้าจริงก็รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมาซะอย่างนั้น ก็เลยทำในสิ่งที่มันมีความเป็นไปได้มากกว่าดีกว่าค่ะ

• แล้วอนาคตมีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษ?

อยากเล่นเปียโนเป็นล่ะ หลงใหลในเสียงมันมากเลย ค่ะ

• มีต้นแบบในการดำเนินชีวิตหรือเปล่า?

ไม่มีใครเป็นพิเศษค่ะ คงเพราะเป็นคนเชื่อในตัวเองมากมั้ง

• ตั้งแต่เรียนมาประสบการณ์ที่น่าจดจำที่สุด?

เมื่อเดือนก่อนมีการคัดเลือกนักเรียนแลกเปลี่ยนของทางคณะเรากับมหาวิทยาลัยที่Sydney เราก็ลองดูเล่นๆ ไม่คิดว่าจะได้หรอก ปรากฎว่าเราได้รับเลือกให้ไปกับรุ่นพี่อีกคน เสียดายที่สละสิทธิ์ เพราะไม่พร้อมด้านการเงิน แต่การได้ออก Yes-wedo ก็ถือว่าเป็นได้น่ะ

• แล้วประสบการณ์ที่ไม่อยากจะจดจำเอาเสียเลยล่ะ?

ไม่มีค่ะ

• หากนำการเรียนมาประยุกต์ใช้ในสังคม คิดว่าคณะนี้สอนอะไรเราบ้าง?

สอนให้เรามีไหวพริบ ช่างสังเกตสิ่งรอบตัวตลอดเวลา และตั้งคำถามกับมัน Sensitive to surrounding เป็นหนแห่งการได้ไอเดียค่ะ ถ้าให้เราไปประยุกต์ ก็คงช่วยให้เราทำความเข้าใจต่อสิ่งแวดล้อมสภาพสังคมได้ดี และปรับตัวได้ง่าย

• รู้สึกอย่างไรบ้างได้มาออก Campus dream ใน Yes-wedo?

ตอนแรกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน และดีใจที่เราได้รับเลือกเพราะคิดว่าคนอื่นเห็นอะไรดีดีและยอมรับในตัวเรา

• คิดว่าอะไรทำให้ตนเองได้มาออก Yes-wedo?

เชื่อว่าคนอื่นคงเห็นเราเป็นคนมีศักยภาพที่จะนำเสนอคณะและมหาวิทยาลัยได้มั้งค่ะ

• คิดว่าจุดเด่นของตนเองคืออะไรที่คนอื่นเห็นปั๊บรู้ได้ทันทีว่าเป็นเรา?

อันนี้เราก็ไม่แน่ใจ แต่เวลาเจอเพื่อนจะชอบเข้าไปกอด

• หากมีโอกาสเข้ารอบสุดท้ายนางสาวไทย แล้วเจอคำถามว่าจะทำประโยชน์อะไรให้สังคม จะตอบว่าไง?

ขอบคุณสำหรับคำถามค่ะ ดิฉันอยากจะส่งเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับเยาวชนค่ะ เราเองก็เคยเป็นเด็กคนที่ประสบปัญหาครอบครัวหนักๆมาก่อน และที่ผ่านมาได้ อาจเป็นเพราะความรักของทั้งพ่อและแม่ประการหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือพลังใจที่แน่วแน่ของตนเอง เราคิดเสมอว่าจะไม่อ้างเหตุผลของการเป็นเด็กบ้านแตกไปทำหรือร้องความขอสนในโดยการกระทำที่อะไรไม่ดี เพราะสุดท้ายผลเสียก็ตกอยู่กับเราเอง ทั้งสภาพครอบครัวก็แย่อยู่แล้วก็จะแย่หนักไปกว่าเดิม ไม่ว่าจะเป็นเด็กมีปัญหาหรือไม่ สิ่งเขาจำเป็นต้องปลูกฝังและตระหนักคือการรักและดูแลตนเองให้เป็น ถึงจะเป็นการป้องกันที่ดีที่สุด

• หากเปรียบเทียบตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตอื่นหรือสิ่งของอื่นจะเปรียบตัวเองเป็นอะไร?

เพื่อนๆชอบล้อว่าเป็นนกกระยาง ขาเรายาวขนาดนั้นเลยเหรอ ?

• ถึงจุดไหนหรืออะไรคือสิ่งที่เรียกว่า "ใช่"ในชีวิตคุณ ?

เราเองก็ไม่แน่ใจค่ะ รู้เพียงแต่ว่า จุดๆ นั้นจะต้องนำความสงบความสุขใจมาให้เราไม่ต้องดิ้นรนอะไร แต่ไม่ใช้ตอนนี้แน่ เพราะยังมีความทะเยอทยานอยู่ ตอนนี้มีสิ่งที่อยากทำ อยากมี อยากเป็นอยู่ ชีวิตยังต้องการความตื่นเต้นผจญภัย กว่าจุดที่ว่าใช่จะมาถึงคงอีกนานคะ

• สุดท้ายหากมีประโยคหนึ่งที่จะพูดกับคนบนโลกนี้จะพูดว่าอะไร?