หนุ่มหล่อมาดนิ่ง บาดใจสาว แต่ ยียวน กวนใจเหล่าชายชาญ ด้วยเอกลักษณ์สุขุมนุ่มลึก พยศ ผยอง ให้ชวนสงสัยว่านายแน่ นายเจ๋งขนาดไหนผู้นี้ มีนามอย่างเป็นทางการว่า นายฉายา หาญทวีวงศา หรือที่บรรดาผู้สนิทชิดเชื้อเรียกขานว่า เงิน ผู้มีความฝันตั้งแต่วัยเยาว์ที่จะเจริญรอยตามนักสืบจิ๋วโคนัน แต่ด้วยความที่เติบโตมาจากครอบครัวนักสถาปนิก ได้ซึมซับกลิ่นไอสถาปนิกตั้งแต่แบเบาะ ความใฝ่ฝันที่เป็นยอดนักสืบจึงเหลือไว้เพียงความทรงจำให้หวนคนึงถึงเพียงบางครั้งบางคราเท่านั้น

ครั้งนี้จึงเป็นโอกาสดีที่ทาง yes-wedo ได้ไปพบปะพูดคุยกับหนุ่มหล่อคนนี้ เรามาทำความรู้จักกันซิว่ากลิ่นอายของสถาปิกเปลี่ยนความฝันของเขาเป็นอะไร พร้อมทั้งมาดูข้อสงสัยกันหน่อย ว่าเขาจะแน่และเจ๋งสักเพียงใด เหมือนมาดนิ่งๆหยิ่งๆที่ได้เห็นเบื้องหน้าหรือเปล่า

• แรกเริ่มอยากขอให้ช่วยแนะนำตัวหน่อยครับ
ชื่อจริงก็ ฉายา หาญทวีวงศา ส่วนชื่อเล่นก็   เงินครับ เรียนสถาปัตย์ ภาคสาขาวิชาศิลปะอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี มาจาก กรุงเทพครับ

•ช่วยเล่าเบื้องต้นว่าเข้ามาเรียนสถาบันแห่งนี้ได้อย่างไร ?
ก็ความจริงแล้วเลือกไว้สองแห่งนะครับคือเกษตรกับบางมด แต่ทั้งหมดจะเลือก สถาปัตย์ เพราะที่บ้านผมทุกคนจะเรียนมาทางนี้หมด

• ตอนเด็กๆฝันอยากเป็นอะไร ?
ตอนเด็กๆก็นี่เลยครับ นักสืบ(ฮา) แต่ตอนนี้รู้สึกอยากทำอาชีพ สถาปนิกควบนักดนตรีไปในตัว

•อะไรเป็นจุดเปลี่ยนให้ก้าวมาเส้นทางนี้ ?
พอผมโตขึ้นมาในบ้านก็เห็นทุกคนเริ่มมาทางนี้ ผมก็เลยซึมซับมาเรื่อยๆ เหมือนมันเป็นความภาคภูมิใจของบ้าน(มั้ง) แล้วผมตั้งใจว่าพอเรียนจบก็จะช่วยงานทางบ้านอยู่แล้วด้วยน่ะครับ

•คิดว่ามหาลัยแห่งนี้เป็นอย่างไร ? มีจุดเด่นอะไรบ้าง ?
ก็..ดีครับ กว้างใหญ่ มีคนหลายหลายประเภท มาจากหลายสถานที่มารวมกัน(แต่ก็ทุกมหาลัยแหละนะผมว่า)   จุดเด่น.........ก็คณะของผมมั้ง

•แล้วคณะที่เราเรียนล่ะมีอะไรเด่น ?
ดูเหมือนว่าคงจะเป็นที่คณะของผมจะแยกตัวออกมาจาก ม.หลัก เป็นวิทยาเขตบางขุนเทียน แล้วคณะผมดูจะอบอุ่นและเป็นกันเองมากกว่าคณะอื่น แล้วที่นี่ระบบการสอนจะเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด ซึ่งผมว่ามันน่าจะช่วยเราได้มากในเวลาที่เราหางาน

•คิดว่าจบไปแล้วจะทำอาชีพอะไร ?
ก็สถาปนิกครับ(อยู่แล้ว) เงินเดือนก็..........เอ่อ......ไม่กล้าคิด

•คิดว่าความมั่นคงในชีวิตของตนเองคืออะไร ?
ความมั่นคงของผมคงเป็นการที่เรามีงานมีเงินใช้อย่างเพียงพอไม่ถึงกับขัดสน แค่นั้นก็พอแล้วล่ะครับ สิ่งประกอบก็คงเป็น ครอบครัวแล้วก็เพื่อนครับเพราะมันเป็นสิ่งที่เราจะขาดไม่ได้เลยในการดำเนินชีวิต มนุษย์ไม่สามารถอยู่ตัวคนเดียวได้หรอกครับ

•คิดว่าตนเองจะใช้เวลากี่ปีในการสร้างความมั่นคงในชีวิต?
.......... คงหลายอยู่ล่ะครับ คงไม่เกิน 8-9 ปี
ี
•คิดถูกหรือผิดที่เลือกเรียนคณะนี้ ?
สำหรับผมแล้วมันไม่ผิดหรอกครับเพราะมันเป็นสิ่งที่ผมตั้งใจไว้แต่แรกแล้ว แล้วอะไรที่ผมตัดสินใจไปแล้วผมคงไม่มานั่งเสียใจกับมันภายหลัง

•มั่นใจหรือเปล่าว่าสามารถใช้วิชาชีพที่เรียนไปประกอบอาชีพ?
มั่นใจครับ เพราะผมช่วยที่บ้านซึ่งทำงานด้านนี้อยู่แล้ว

•เรียนมาทางนี้ คิดว่าสนองความฝันเราหรือเปล่า ?
ก็ส่วนนึงครับ เพราะคนเราไม่ได้มีความฝันแค่อย่างเดียว ผมอยากเป็นทั้งสถาปนิก นักดนตรี และนักบาสเกตบอล มันก็เลยเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน

•ตอนนี้ผลการเรียนเป็นไงบ้าง ?
ก็ดีครับ ไม่ดีไม่แย่จนเกินไป

•เตรียมตัวในการเรียนอย่างไร ?
ก็สำหรับการเรียนนั้น ผมว่มันต้องเตรียมตัวมากขึ้นนะครับ เพราะจะไม่มีใครมาคอยเตือนเหมือนสมัยมัธยมอีกต่อไป คุณจะโดดก็โดดไปเค้าไม่ตามหรอก แต่คะแนนคุณก็จะโดดตาม(ฮาาา) ส่วนการเรียนที่นี่จะเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมดเลยทำให้ผมต้องปรับตัวมากหน่อย

•แล้วระหว่างเรียนทำกิจกรรมอะไรพิเศษบ้าง ?
ก็ดนตรีแล้วก็กีฬา(บาสเกตบอล)ครับ

•ตั้งแต่เรียนมาเจอปัญหาอะไรมาบ้าง ?
ก็ท้อบ้างนะครับเพราะรุ่นพี่ทุกคนบอกว่า ภาคสาขาวิชาศิลปะอุตสาหกรรมที่ผมเลือกเรียนนั้นหนักที่สุดในภาควิชาทั้งหมด ส่วนปัญหาก็แก้ไม่ยากครับ เพราะยังไงเราก็ต้องเจอมันอยู่แล้ว หนีไม่พ้นหรอก แค่ทำของเราให้ดีที่สุดก็พอ และอีกอย่างเราก็ยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมกับเราครับ

•แล้วอนาคตมีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษ ?
ไม่มีครับนอกจากเป็นนักดนตรี

•มีต้นแบบในการดำเนินชีวิตหรือเปล่า ?
คงเป็นพี่ชายของผมมั้งครับ ผมไล่ตามหลังเค้ามาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่ทำยังไงก็ไม่เคยทำอะไรได้ดีเท่าเค้าสักที เพราะพี่ชายผมจะเก่งไปทุกเรื่องเพอร์เฟคไปหมด แต่ผมก็หวังว่าสักวันนึงผมจะก้าวข้ามเค้าไป แต่ยังไงเค้าก็ยังคงเป็นพี่ชายผมคนเดิมของผมอยู่ดี

•ตั้งแต่เรียนมาประสบการณ์ที่น่าจดจำที่สุด ?
ขึ้นดาดฟ้าโรงเรียนชั้น 10 เอาปากกาไปเขียนชื่อ เพราะประตูปกติจะล็อคโซ่ไว้แต่ผมขึ้นทางบันได้หนีไฟ แล้วลงทางบันไดหนีไฟผ่านกระจกหน้าห้องประชุมอาจารย์ และห้องฝ่ายปกครองจะมองขึ้นมาเห็นได้ง่ายมากแต่ก็ไม่มีใครเห็นพวกผม

•แล้วประสบการณ์ที่ไม่อยากจะจดจำเอาเสียเลยล่ะ ?
ปีนรั้วหนีโรงเรียน(โอยยยยยยยยยย....ไม่อยากเล่าเลย)แล้วรั้วสั่น อาจารย์เห็นเลยจับได้

•หากนำการเรียนมาประยุกต์ใช้ในสังคม คิดว่าคณะนี้สอนอะไรเราบ้าง ?
โครงสร้าง( CONSTRUCTION) พื้นฐานที่แข็งแรงที่สุดคือความสามัคคี

•คิดว่าจุดเด่นของตนเองคืออะไรที่คนอื่นเห็นปั๊บรู้ได้ทันทีว่าเป็นเรา ?
ผมมันคนไม่มีจุดเด่น....มีแต่จุดด้อย.......(ฮาาาาาาาา....อีกแล้ว)

•แล้วจุดด้อยอะไรที่ทำให้คนอื่นจำเราได้ ?
ตอบยากนะ...อืม อาจเป็นผมไม่ค่อยกับใครมั้งครับ ใครเข้ามาคุยกับผม ผมถึงจะคุยแต่ผมก็สนุกเฮฮานะ หากได้สนิทสนม

•หากเปรียบเทียบตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตอื่นหรือหากมีโอกาสเข้ารอบสุดท้ายหนุ่มดัชชี่ แล้วเจอคำถามว่าจะทำประโยชน์อะไรให้สังคม จะตอบว่าไง ?
เก็บขยะ........(ฮา....) แต่เอาจริงๆผมคงไม่ลงประกวดหรอกเพราะผมไม่ค่อยชอบอะไรทางด้านนี้

•สิ่งของอื่นจะเปรียบตัวเองเป็นอะไร ?
เป็นกีต้าร์ เพราะเป็นของคู่ชีวิตผม แล้วก็เสียงกีต้าร์มันจะมีทั้งสูงต่ำเบาทุ้ม ก็หมือนชีวิตของผมที่มีขึ้นมีลง

•  ถึงจุดไหนหรือมีองค์ประกอบอะไรถึงจะเรียกว่าสิ่งที่ “ ใช่ ” ในชีวิตคุณ?
มันคงไม่มีจุดตายตัว ผมก็ดูเหมือนว่าทำฝันอย่างหนึ่งให้จบ แล้วเริ่มทำฝันอย่างใหม่ไปเรื่อยๆ

•สุดท้ายหากมีประโยคหนึ่งที่จะพูดกับคนบนโลกนี้จะพูดว่าอะไร ?
เอาเวลาที่ทะเลาะกันมาช่วนกันพัฒนาประเทศตัวเองดีกว่าม้าง