ตอนมัธยมต้นก็เรียนที่โรงเรียน เทพศิรินทร์ร่มเกล้าครับ เป็นที่ทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรหลายหลายอย่างครับ
เริ่มจากทำให้ผมรู้ว่าโลกภายนอก ยังมีอีกหลายคนที่เค้าดีกว่า และก็เก่งกว่าเรา เพราะเราคิดว่าเราแน่สุดและเจ๋งสุดเราก็เลยพลาดโอกาสที่ดีดี ไปหลายครั้งอย่างเช่น ตอนเรียนเราก็คิดว่าเราไม่ต้องสนใจฟังที่อาจารย์พูดหรอกเดี๋ยวเราก็อ่านเองก็ได้ ปรากฏว่าตอนหลังก็มารู้ว่าไม่มีใครที่จะสอบได้คะแนนดีถ้าไม่ตั้งใจเรียนในห้อง
แต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็แน่นอนว่าสายไปแล้วสำหรับการที่จะเริ่มต้นใหม่

ต่อจากนั้นล่ะคะ ?
พอมาถึงมัธยมปลายก็เรียนอยู่สาย วิทย์-คณิต ครับเพราะว่าอยากเป็นสถาปนิก เริ่มเรียนก็ยังมีไฟอยู่ แต่ไปไม่ทันไรก็ออกทะเลเหมือนเดิมครับ เพราะพลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยจนไฟที่มีอยู่มอดแล้วก็ค่อยค่อย ดับไปในที่สุดครับ

ขอพูดถึงความน่าสนใจของมหาวิทยาลัยก่อนครับ เพราะ Abac. สอนอะไรผมมากมาย
1. สอนให้ผมรับผิดชอบ เพราะที่นี่เราต้องติดตามกันเอาเองว่า จะมีสอบเมื่อไหร่ ลงทะเบียนเรียนกันตอนไหน และที่สำคัญกระบวนการทุกอย่าง เราต้องเป็นคนตัดสินใจ และจัดการเองทุกอย่าง เราจะต้องคิดPlan ล่วงหน้าว่าเทอมหน้าจะต้องลงวิชาอะ ไร เอ๊ะลงตัวนี้ไปจะเรียนไหวรึเปล่า คือเราต้องรับผิดชอบตัวเองในส่วนนี้อย่างมาก
2.ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครที่สามารถอยู่คนเดียวได้ เพราะการมีเพื่อน เป็นการช่วยให้เรามีสายตาที่กว้างขวาง เพื่อน จะช่วยเราได้เมื่อมีเราปัญหาครับ

ความน่าสนใจของคณะนี้ อยู่ที่ผลงานที่ทำออกมาไม่ว่าจะส่งอาจารย์หรือ ทำเป็นการส่วนตัวก็จะมีเอกลักษณ์โดดเด่นเป็นตัวของตัวเองในแต่ละผลงานครับ

จบแล้วอยากไปทำงานทางด้านไหนคะ
อยากจะทำงานในด้านนี้หรือไม่ก็ดูตลาดในช่วงนั้นก่อนครับ ยังไม่แน่นอนครับ ขอทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก่อนครับเพราะตอนนี้เริ่มที่จะขี้เกียจอีกแล้ว

คิดว่าเราจะสามารถช่วยเหลือสังคมได้อย่างไรบ้างคะ
เรื่องที่จะช่วยเหลือสังคมหรือครับ ก็คิดว่าควรจะเริ่มที่ตัวเราเป็นอันดับแรก รู้ว่าหน้าที่ของเราคืออะไร สิ่งไหนไม่ดีอย่างยาเสพติดเราก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง แค่เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดแค่นี้ก็น่าจะช่วยเหลือสังคมได้แล้วหละ
ครับ