สองมือนาบพื้น ตารื้นรก
ศีรษะงกงกปลกก้ม
เฝ้ารอเมตตาแห่งอารมณ์
ท่ามความขื่นขมแห่งชีวิต

รอแล้วรอเล่าจนเฉาหงอย
ด้วยความเลื่อนลอยอันด้อยสิทธิ์
เล่าเหตุอับจนหม่นชีวิต
ด้วยสองมือพื้นชิดลิขิตนั้น

อยู่ริมทางเท้าอันเปล่าเปลี่ยว
ท่ามกลางชนเชี่ยวที่เฉี่ยวดั้น
อันไร้ถ้อยคำแห่งจำนรรจ์
ร้างไร้เนตรปันเหลียวหันมอง

ล้วนเร็วเร่งเท้าที่ก้าวทบ
จึงยากเสี้ยวพบสบสนอง
เมื่อคนดุ่มดั้นสู่ฝันทอง
สองมือที่ประคองจึงเปล่าร้าง!