
Text : กิติคุณ คัมภิรานนท์ |
เสียงซอข้าแผ่วโหย
เอื้อนโอดโอยระโหยไห้
บรรเลงจากหัวใจ
ไปแว่วไหวสู่ผู้มา
ข้าเพียงวณิพก
มีซอซก อีกกะลา
เสียงแลกซึ่งเมตตา
กรุณาข้าสักนิด
เบื้องบนแสงมันจ้า
ตาข้าพร่า ตาข้าปิด
มายาล้วนยาพิษ
คนเสพติด คิดเสพซ้ำ
โลกหมุนเร็วยิ่งนัก
ข้าเสียหลัก หักคะมำ
ตกห้วงอันมืดดำ
แสนชอกช้ำย้ำทรมาน์
เสียงซอข้าแผ่วโหย
บรรเลงโรยด้วยอ่อนล้า
ขอโปรดน้ำเมตตา
ประทังข้ามีข้าวกิน .
|