บนถนนอันกว้างใหญ่... สายลมแห่งความอ้างว้างพัดโชยเอื่อยระเรื่อยโรย ผู้เปล่าเปลี่ยวคนหนึ่งกระซิบถามกับสายลม ว่าความหมายของชีวิตอยู่ตรงไหน?

เงินกระนั้น, ทองกระนั้น, ชื่อเสียงกระนั้น, บ้านหลังใหญ่กระนั้น ข้าล้วนมีหมดสิ้น หากข้ายังคงเปลี่ยวเหงา เศร้าหมอง ฟ่อนเงินมิอาจซื้อรอยยิ้มมาให้ข้าได้ ทองนั้น แม้จะสุกสกาว หากก็เย็นเยียบ ปราศจากไออุ่น ชื่อเสียงเป็นเพียงรูปลอย ปลิวผ่านไปในสายลม ข้าไม่เคยเอื้อมคว้ามันมาแนบกายได้นานเนา เฉกบ้านหลังใหญ่ ที่ไม่เคยให้อะไร นอกจากทำให้หัวใจข้าหนาวขึ้น

หากความหมายของชีวิตคือการค้นหาบางสิ่ง สิ่งที่ยุคสมัยกู่ร้องให้เร่งหา ข้าก็มีหมดแล้ว กระนั้น หัวใจข้ายังหนาว หรือความหนาวนี้ คือความหมายทั้งมวลที่โลกมีให้ชีพมนุษย์

สายลมคล้ายไม่ได้ยิน หรือหากได้ยิน จะให้มันตอบว่ากระไร ในเมื่อมันเป็นสายลมแห่งความอ้างว้าง

ชายผู้เปล่าเปลี่ยวมองตามสายลมที่พัดผ่านไป อากาศหนาว ดาวฉายแสงหม่น ชายผู้เปล่าเปลี่ยวกอดตัวเองอย่างทุลักทุเล พลางรอคอยสายลมแห่งความหมายพัดผ่านมา เพียงเพื่อจะได้ถามว่า ความหมายของชีวิตอยู่ตรงไหน?

ริมทางเท้า... หมาน้อยสองตัวนอนอิงแอบแนบชิด รอยยิ้มอันอุ่นใจฉายชัดแก่กัน

ความหมายของชีวิตอยู่ตรงไหน? บางครั้ง...อาจอยู่ตรงที่การมีใครสักคน ให้เรากอดยามลมหนาวพราวพราย.