กางเขนเจ้าเอย...เจ้าเคยเกาะก้านกิ่งไม้
ไหวอากาศร่อนลมสมใจหมาย
มีพฤกษาให้เริงเล่นเห็นมากมาย
ชื่นสดใสสบายรมย์ใต้ร่มเงา


หากเมื่ออุตสาหกรรมรานกระหน่ำ
เข้ารุกล้ำทำลายหมายรวบเร้า
ล้วนไม้ใหญ่ล้มตายไร้ร่มเงา
เหลือเพียงความเยียบเหงา...เจ้ากางเขน


ผืนป่าเตียนโล่งตลอดศก
เหลือเพียงแววเรื้อรกกิเลสเต้น
ไม่เร้นลึกตรึกต้อง ส่องชัดเจน
เจ้ากางเขนหลบลี้หนีเข้าเมือง


กางเขนจึงมาเกาะสายไฟฟ้า
ท่ามกลางป่าคอนกรีตอันซีดเหลือง
ยินสดับรับความอันเปล่าเปลือง
ของคนเมืองที่หัวใจไร้ร่มเงา.