Text : กิติคุณ คัมภิรานนท์ |
ม่านเปิดฉากการแสดงหน้าที่ของเจ้าตัวตลก คือมอบรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแก่ผู้ชม
โดยไม่อาจอิดออด
เจ้าช่างน่าขันและไร้เกียรติในสายตาของผู้ชมที่รายรอบ
แต่เจ้าก็ต้องยอม
คู่พระนางถึงคราวออกฉากผู้ชมลุกขึ้นปรบมือสรรเสริญต่อความสง่าและงามงด
ทุกอิริยาบถราวหงส์และราชสีห์
ต่างกับเจ้าตัวตลกปาหี่ ด้อยศักดิ์หนักหนาแล้ว
ม่านปิดฉากลงหากแต่เจ้ายังเฉกเช่นเดิมตัวตลกเอ๋ย
ในการแสดงเจ้าต้อยต่ำอย่างไร ต้องคอยรับใช้และเป็นเบี้ยล่างผู้ชมอย่างไร
เจ้าก็ยังเป็นเช่นนั้น
ขณะคู่พระนางมีดอกไม้ช่อสวย
ตัวตลกเจ้ามีอะไร?
โลกมายาคือโลกที่ทำให้ การแสดง กลายเป็นเรื่องเดียวกับความจริง
เจ้าไม่มีสิทธิ์ร้องไห้หรอกตัวตลกเอ๋ย
แม้จะโศกเศร้าสาหัสเพียงใดก็ตาม
คาดหวังคำปลอบใจหรือเจ้าตัวตลก
สำหรับเจ้าคำนั้นมันไม่ต่างอะไรกับอากาศธาตุ ที่เจ้าไม่อาจสัมผัส มองเห็นได้
เพราะเจ้าคือตัวตลก.
|
