 |
คนแปลกหน้า หนังสือ และน้ำใจ |
เรื่อง
: YES! man
|
|
| ฉันได้พบน้องคนหนึ่งในวันงานเสวนา"กิจกรรมจำเจสู่เสรีภาพ" ที่คณะรัฐศาสตร์ โดยการแนะนำของ 'เค' นิสิตคณะแพทย์ ฉันกระซิบถามว่า "แฮคคนนี้หรือที่เคเล่าให้ฟังว่าเขามองไม่เห็น" " ใช่ครับพี่ " |
||
| คือคำตอบที่เคบอก ฉันมองหน้า 'แฮค' อีกครั้งอย่างงงๆ เพราะไม่มีใครรู้ได้เลยว่าแฮคมองไม่เห็น เค้าเป็นผู้ชายหน้าตาธรรมดาดูเป็นคนสุภาพ ฉันนึกย้อนไปถึงที่เคเล่าให้ฟังว่าเมื่องาน "art for all" จัดขึ้นที่คณะศิลปกรรมจุฬา เคเข้าไปเป็นอาสาสมัครและได้พบกับแฮคที่นั่น เค้าเดินเข้าไปทักแฮคด้วยความค่อนข้างแน่ใจว่าเป็นเพื่อนสมัย ม.ต้น ถามที่ไปที่มาจนแน่ใจว่าใช่เพื่อนคนเดียวกันแน่ที่ไม่ได้เจอมา 8 ปี เคถามแฮคว่าจำเราได้ไหม แฮคบอก "ขอโทษนะเค เรามองไม่เห็น" .. |
||
| ฉันและเคพาแฮคไปรับน้องคนนึงที่ร้านอาคิโกะที่สยาม เคพาแฮคเดินชิมขนม ฉันเข้าไปหาน้องและพามาแนะนำให้รู้จักแฮค น้องฉันคนนี้เป็นคนทะลึ่งตึงตัง ฉันจึงเตือนมันก่อนว่าอย่าไปทำทะเล้นกับพี่แฮคเพราะเขามองไม่เห็น เจ้าน้องตัวดีเห็นฉันชอบพูดเล่นก็ทำท่าไม่เชื่อทำท่าจะกอดแฮค ฉันไม่รู้ว่าทำไมแฮครู้และทำท่ากลัวและหลบไป นั่นยิ่งทำให้น้องตัวแสบไม่เชื่อมากขึ้นอีก ฉันก็ปล่อยเลยตามเลย |
||
| เราชวนแฮคไปที่ร้านอะเบาท์ คาเฟ่ระหว่างทางฉันขับรถและแฮคนั่งข้าง ฉันถามถึงอาการที่เขามองไม่เห็น แฮคเล่าด้วยน้ำเสียงธรรมดาๆว่าเขามีอาการมองไม่ชัดตอน ม. 5 (ปัจจุบันแฮคเรียนจบแล้ว) จึงให้แม่พาไปหาหมอ หมอนัดมาตรวจดูอาการอยู่เรื่อยๆในระยะ 1 ปี ในที่สุดก็ได้รับคำตอบจากหมอบอกว่า เส้นประสาทตาของเค้าเสื่อม เขาจะไม่สามารถมองเห็นได้อีก ฉันรู้สึกสะเทือนใจที่ได้ยิน ฉันถามว่าเค้าทำอะไรต่อหลังจากที่รู้อย่างนั้น |
||
| ต่อไปนี้เป็นคำบอกเล่าของแฮค | |||
| "ผมนอนเศร้าและเสียใจอยู่ 7
เดือน จนวันหนึ่งผมคิดว่าไม่ได้แล้วชีวิตผมมาหยุดอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไรไม่ได้ ผมขอให้แม่(ซึ่งเสียใจมากทีรู้ว่าลูกจะไม่มีโอกาสมองเห็น) พาไปหาที่เรียนสำหรับคนตาบอด แม่พาไปที่วิทยาลัย ราชสุดา ที่ศาลายาและผมได้เริ่มเรียนที่นั่น จนมาเข้าสวนดุสิตจริงๆผมอยากเรียนคณะศิลปกรรม แต่ตอนนี้มองไม่เห็น ทำให้ผมเลือกเรียนคณะครุศาสตร์ เพราะรู้ว่าจบไปผมสามารถเป็นครูสอนคนตาบอดได้ ผมเรียนการใช้ไม้เท้าและอักษรเบลที่วิทยาลัยราชสุดา วันแรกที่ผมได้เรียนการใช้ไม้เท้าผมร้องไห้เลย และคิดว่า ผมเป็นคนตาบอดจริงๆ หรือนี่ " |
| ฉันสงสัยว่าเขามาเรียนที่สวนดุสิตได้ยังไง แฮคบอกว่าเค้าซิ่งรถเมล์มาจากพระประแดงทุกวัน ฉันประหลาดใจที่เขาสามารถเดินทางมาได้เองโดยไม่เป็นภาระกับใคร แล้ววันนี้เขายังทำประโยชน์ให้กับคนอื่นด้วยการเป็นครูสอนคนตาบอดที่จังหวัดปราจีนบุรี วันนี้เขาเดินทางมากรุงเทพตามคำชวนของเคเพื่อนเก่าที่ขอให้เขามาพูดเรื่องการสร้างความฝันให้เป็นเรื่องจริง ก่อนที่โอกาสที่มีอยู่จะหายไป ให้กับนิสิตที่เข้าร่วมการเสวนา เรามาถึงร้านอะเบาท์ คาเฟ่ |
||
| ฉันเข้าไปทักทายน้องที่รู้จักพร้อมกับร้องไห้มากมาย
ทำเอาน้องคนนั้นงง ฉันสงสารแฮคและคิดว่าการที่เราเกิดมามีอาการครบสามสิบสอง เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดแล้วของชีวิตมนุษย์ แล้วทำไมคนเราต้องทะเยอทะยานไม่รู้จักพอ ไขว่คว้าในวัตถุหรืออำนาจต่างๆ ฉันสะเทือนใจมากที่ได้รู้เรื่องนี้โดยตรง จริงอยู่มีเรื่องสะเทือนใจที่เราไม่รู้อีกเยอะในสังคมนี้ แต่เมื่อฉันได้รู้และสัมผัสอย่างใกล้ชิดฉันจึงคิดที่จะต้องทำอะไรเพื่อคนเหล่านี้บ้าง ระหว่างที่เข้าไปในร้านอะเบาท์ คาเฟ่ แฮคบอกว่า "ผมรู้สึกว่าตึกหลังนี้คล้ายบ้านของลุงที่สุพรรณ เป็นตึกหลังคาทรงสูงใช่ไหมพี่ ผมชอบบรรยากาศแบบนี้" เขาทำท่ามองไปรอบๆ ทั้งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ แฮคยิ่งทำท่าเหมือนคนปกติมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งหดหู่ใจมากขึ้น อย่างไรกันนะชีวิต |
||
| ฉันคิดย้อนกลับหากฉันเป็นแฮคเมื่อวันนึงตื่นขึ้นมา แล้วรู้ว่าเราจะมองไม่เห็นไปตลอดชีวิต ฉันไม่คิดว่าจะเข้มแข็งได้เท่าเขา แฮคเป็นเหมือนวัยรุ่นทั่วไปที่อยากรู้ความเป็นไปในโลกใบนี้ เราคุยกันถึงเพลง,หนังสือ แล้วมาหยุดที่ a day พอแฮคได้ยินว่าฉันรู้จักพี่บก.a day เขาก็ตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น "ผมได้ยินเพื่อนตาดีพูดถึง a day มานานแล้วพี่ บอกว่าเป็นหนังสือที่เจ๋ง ถ่ายภาพสวยมาก ผมอยากอ่านมากๆ เลย |
||
คำพูดนี้ทำให้ฉันเกิดคำถามว่า คนตาบอดจะอ่านหนังสือด้วยวิธีไหนนะ
ใช่เเล้ว! อ่านอัดเทปแล้วฟัง แฮคบอกว่ามีห้องสมุดของคนตาบอดที่ จ.นนทบุรี
จะมีอาสาสมัครอ่านหนังสือใส่เทปไปบริจาคไว้ที่ห้องสมุด
คนตาบอดทุกคนสามารถยืมหนังสือที่อยากอ่านมาเป็นเทปมาฟังได้ที่บ้าน
ฉันปิ๊งไอเดียทันที
ฉันถามแฮคว่าหนังสือ ที่ยังไม่มีใครอ่านแต่อยากจะฟังมีไหม
a day และหนังสือทำมือ แฮคตอบทันที
ฉันดีใจที่สุดเพราะฉันรู้แล้วว่าจะทำอะไรให้กับเค้าได้บ้าง
ฉันบอกกับแฮคว่าพี่มี a day ทุกเล่มพี่จะอ่านเอง จะอ่านให้แฮคและคนตาบอดฟัง
ฉันตั้งใจอย่างแน่วแน่พร้อมรอยยิ้มของแฮค
| ; | |