หลังจากเรียนจบ ก็ทำงานตามสายอาชีพที่เรียนมา ในระยะเวลาปีครึ่งก็เปลี่ยนนามบัตรไป 3 ครั้งได้ เจอหน้าเพื่อนๆ ทีก็ต้องคอยอัพเดตอาชีพใหม่ๆ ตลอดเวลา สลับไปมาระหว่างทำงานประชาสัมพันธ์กับนักข่าว แล้ววันหนึ่งก็ยอมรับความจริงกับตัวเองได้ว่า ชีวิตเราคงไม่ได้อยู่ตรงนี้ที่จะอดทนทำงานตอนนี้ไปก่อนเพื่อที่วันนึงเราจะได้ทำอะไรที่เราทำแล้วมีความสุขจริงๆ ก็เลยแพ็คกระเป๋า นับเงินทั้งหมดที่มี ตัดความยั้งคิดหน้าหลัง บินไปอีกฝากหนึ่งของโลก เพื่อเหตุผลประการเดียว..........ตั้งสติและหาคำตอบ

ที่ๆ ย้ายไปอยู่คือเมืองเล็กๆ ในตอนกลางของฟลอริด้า ณ ที่นี่เองไกลจากความคาดหวังของสังคมและตัวเอง ข้อจำกัดที่เคยใช้กดดันตัวเองก็หมดไป งานที่ได้ทำก็ทำให้พอมีเงินเหลือบ้าง ตอนแรกคิดว่าจะเอาไปเรียนภาษา ไปๆมาๆ ไปเห็นแผ่นพับของศูนย์ศิลปะเมือง Dunedin (Dunedin Fine Art Center) ก็เลยขับรถไปคุยกับทางศูนย์ ไปๆมาๆ ที่จะเรียนภาษาก็เลยกลายไปเรียนศิลปะ

เลยได้พบว่าศิลปะไม่ใช่สิ่งที่อาศัยพรสวรรค์ ศิลปะเป็นการแสดงออก เป็นการค้นหาและค้นพบไปพร้อมๆ กัน จากที่เคยมีประสบการณ์เลวร้ายว่าเรียนศิลปะไม่ได้เรื่อง ก็เลยคิดเอาเองว่าชาตินี้เราคงไม่สามารถเอาดีด้านนี้ได้ และแม้ว่าเกือบจะถอดใจในตอนแรกๆ ที่เรียนวาดสีน้ำ เพราะวาดสีน้ำแล้วออกมาแลดูคล้ายวาดด้วยสีน้ำมัน แต่พอได้มาเรียน Calligraphy (การเขียนตัวหนังสือภาษาอังกฤษด้วยปากกาหัวตัด หรือคอแร้ง) และเรียน Book Arts ก็เหมือนค้นพบโลกใหม่ที่แน่ใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ลงมือเย็บหนังสือเล่มแรกของตัวเองว่านี่แหละใช่เลย

คนเราได้ทำอะไรก็ตามออกมาจากความคิดของตัวเอง มันเหมือนเราสามารถเอาความคิดของเรา ที่เป็นนามธรรมสื่อออกมาเป็นรูปธรรมที่จับต้องได้ มันสร้างความมั่นใจและภูมิใจให้ตัวเอง ต่อให้ไม่มีใครเห็นว่ามันสวยหรือดูดีก็ตาม และเวลาลงมือทำ การตัดกระดาษ ทากาว เย็บ มันทำให้ตัวเราอยู่นิ่ง ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ งานฝีมือทุกอย่างจะสอนเราในการลงมือทำให้ใจเย็นๆ ยิ่งรีบก็ยิ่งแย่ ทำไปทำมามันเหมือนบ้า เพราะเราสามารถคิดเรื่องสมุด เรื่องหนังสือไปได้ทั้งวัน นั่งทำมันทั้งวัน โดยไม่ต้องคอยดูเวลาว่าได้เวลาเลิกหรือยัง ก็เลยรู้ว่าไม่ต้องมานั่งตัดสินใจแล้วว่าจะเอาดีทางนี้หรือไม่ คำตอบมันออกมาชัดออกขนาดนี้แล้ว

ในขณะที่โลกมันดูเหมือนจะหมุนเร็วเหลือเกิน ทุกอย่างดูทันสมัยไฮเทค ข้าวของเครื่องใช้ที่อยู่รอบตัวเรามันมาจากโรงงาน อาจจะเป็นเพราะว่าขวางโลกหน่อยๆ ก็เลยรู้สึกอยากลองทำอะไรออกมาด้วยมือของตัวเองให้ได้สักอย่าง มีอะไรสักอย่างที่เราใช้ ที่เราสามารถบอกได้ว่าเป็นฝีมือเราเมื่อมีคนถามว่าซื้อมาจากไหน เมื่อโลกมันเร็ว เราไปวิ่งตามโลกให้ตายอย่างดีเราก็แค่วิ่งทัน เราไม่สามารถจะวิ่งไปข้างหน้าเขาได้ ในเมื่อมันเร็วนักเราก็ช้าสู้ซะเลย ค่อยๆ ดึงเอาความสามารถของตัวเองออกมาคลี่ดูว่ามันมีสักแค่ไหน จะทำไปได้ถึงไหน ลองดูสักตั้งว่างานที่เราเลือกที่จะทำเอง ทำด้วยใจรักนั้น มันจะต่างกับงานที่เขาเลือกเราไปแล้วสั่งให้เราทำอย่างไรบ้าง ก็ยังอยู่ในกระบวนการลองผิดลองถูกค่ะ โชคดีที่ได้มีโอกาสได้เรียนและทำงานด้านนี้ เพราะนอกจากจะมีความบ้าสมุดหนังสือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยังรู้สึกว่าคนเราทุกคนมี "เรื่อง" ที่พร้อมจะเล่า มีภาพ มีโน่นนี่ที่อยากเก็บเป็นที่ระลึก ยิ่งถ้าได้ทำที่เก็บออกมาเป็นเล่มด้วยมือตัวเองได้ ยิ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ทำออกมาเล่มแล้วเล่มเล่า