
ใครๆ ที่โตพอจะรู้เรื่องรู้ราวแล้วมักจะใฝ่ฝันถึงการมีชีวิตที่เป็นอิสระ
การได้อยู่คนเดียวลำพัง มันเท่ห์ มันสะดวก สบาย เป็นสุข ฯลฯ
ศิลปะของการอยู่คนเดียว
คือการรู้จักทำจิตให้หลุดพ้นจากความรักและความผูกพันที่ถาวร
ความรักและความผูกพันนำมาซึ่งภาระและความกังวล
ความกังวลทำให้คุณไม่สามารถเข้าถึงจุดที่ดีที่สุดของการอยู่คนเดียวได้
คุณไม่ควรรักใครนาน
ไม่ควรเลี้ยงสัตว์เลี้ยงหรือปลูกต้นไม้
แต่หากคุณชอบเลี้ยงสัตว์หรือปลูกต้นไม้
คุณควรเลือกชนิดที่ไม่ต้องใส่ใจกับมันมาก และไม่ต้องใช้เวลาสนิทสนมกับมันนานนัก
สัตว์ที่แนะนำให้เลี้ยงเป็นพวกแมลง เพราะอายุของมันสั้น และมีจำนวนมาก
ที่สำคัญหน้าตาพวกมันในฝูงดูคล้ายๆ กัน เช่น มด
หากคุณสูญเสียตัวหนึ่งไป
คุณก็จะมีตัวใหม่ๆ มาแทนได้ทันทีโดยไม่ต้องเสียใจ
คุณแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวไหนจากคุณไป และมีตัวไหนมาแทน
ผิดกับหมาหรือปลาทอง คุณต้องเสียน้ำตาเป็นโอ่งๆ
กับการตายของมัน เพียงครั้งเดียวในรอบหลายๆปี
สำหรับพืชที่แนะนำให้ปลูกเป็นพวกพืชตระกูลถั่ว...อายุสั้น
การเพาะถั่วงอกจะดีมาก เหตุผลเดียวกับการเลือกสัตว์เลี้ยง
ห้ามปลูกตะบองเพชรหรืออะไรที่อยู่กับคุณนานๆ
และมีปัจเจกภาพในตัวเองสูง
เพราะคุณอาจเผลอไปมีเยื่อใยกับมันมากไป
ขอย้ำ..
..ศิลปะในการอยู่คนเดียว อย่างแรกคือต้องหลีกเลี่ยงความรักและความผูกพัน
พบกับข้อต่อไปในฉบับหน้า__:)
|