อรหันต์ขับรถเมล์
................................................
หากศิลปะการอยู่คนเดียว คือ การยึดมั่นในอัตตาแห่งตน โดยไม่สนใจใคร คนกลุ่มหนึ่งที่เปี่ยมด้วยเชิงชั้นแห่งศิลปะด้านนี้คงหนีไม่พ้น คนขับรถเมล์ส่วนใหญ่ โดยเฉพาะคนขับรถร่วมบริการ

เชื่อว่าหลายคนคงทราบกันดี ถึงวีรกรรมอันกล้าหาญของพวกเขาเหล่านี้ แม้ว่าคุณจะไม่เคยใช้บริการ “รถด่วนสีขาว” หรือ “จรวดสีเขียว” ก็ตามที เพราะสหายของพวกเขาเหล่านี้ได้รับการจารึกชื่อลงหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยครั้งในช่วงหลัง ถึงความสามารถในการอยู่กับตัวเองได้อย่างที่เรียกว่าถึงขั้น “อรหันต์” ซึ่งแก่กล้าถึงขนาดที่ว่า สหายของพวกเขาคนหนึ่งเคยแสดงปาฏิหาริย์ มองชายข้าราชการวัยใกล้เกษียณที่กำลังขี่จักรยานเลียบถนนไปทำงานคนหนึ่ง ให้กลายเป็นอากาศธาตุ ที่สามารถแล่นรถทะลุผ่านไปได้กระนั้น ช่างน่าอัศจรรย์เสียนี่กระไร

เราควรยกย่องเชิดชูคนขับรถเมล์ที่แก่กล้าซึ่งศิลปะในการอยู่คนเดียวเหล่านี้ เพราะมันหาใช่เรื่องง่ายไม่ ที่จะยึดมั่นในความต้องการของตนเป็นใหญ่ เหนือใจของผู้โดยสาร เช่นการควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบบนรถ ด้วยท่วงทีเปล่งรัศมีแห่งผู้มีบุญ ปล่อยควันคละคลุ้ง เป็นบุญตาและบุญจมูกแก่ผู้โดยสารยิ่งนัก จะมีใครสักกี่คนที่มีความหาญกล้าดุจสิงห์ เห็นกฎหมายเป็นฝุ่นใต้รองเท้าเช่นนี้ น่าสรรเสริญ ควรค่าแก่การคารวะ

เมื่อแสดงอิทธิฤทธิ์บุญบารมีให้ผู้โดยสารได้ประจักษ์แล้ว ต่อไปก็ถึงคราวผู้ขับรถที่แวดล้อม ขอย้ำ ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะทำได้ อย่างการมองหาช่องทางเท่ารูตุ่น เพื่อจะแฉลบฉวัดเฉวียนประหนึ่งงูเขียวผู้เปรียวปราด จำเป็นยิ่งที่จะต้องมีแววตาอันฉลาดแหลมคมประหนึ่งเหยี่ยวกลางนภาหาว การเลี้ยวฉับปาดหน้ารถคันอื่นนั้นเล่า ก็เกิดจากใจอันเด็ดเดี่ยว เปี่ยมด้วยสติ ที่เกิดจากการท่องมนตร์พระอรหันต์ที่ว่า “กูจะไป กูจะไป ไม่อยากตาย ก็หลบไป” ซ้ำแล้วซ้ำเล่านับเจ็ดหมื่นสามพันล้านเที่ยว จนคนขับคันอื่นกริ่งเกรงในอำนาจบารมี หรือการแข่งกันเองเพื่อเอาคิว ปรารถนาทิพย์แห่งศักดิ์ศรีความเป็นหนึ่ง โดยไม่จอดรับพวกน่าเวทนาที่ป้ายรถนั้นอีก เป็นเรื่องยากยิ่งที่จะเสกใจให้แข็งดุจหินผา ที่แววตาอ่อนล้าอยากกลับบ้านของหมู่ลิงปาหี่ที่โบกมือกระหน่ำหย็อยๆ ไม่อาจทิ่มทะลวงเข้าไปเหนี่ยวความสงสารออกมาจากใจของเขาได้ อย่าว่ากระนั้นเลย ในคนขับที่แก่กล้าซึ่งศิลปะการอยู่คนเดียวถึงขั้นสุด ความสงสารหรือเมตตาในเพื่อนมนุษย์จะปลาสนาการไปจากใจเสียสิ้น ไม่เหลือแม้กระทั่งกลิ่น หากเหลือเพียง “ความต้องการแห่งกู” กระนั้นเชียว

บุญบารมีเหล่านี้จะเกิดมี หาใช่อยู่ดีๆ จะเกิดได้ พวกเขาเหล่านี้ต้องผ่านการบำเพ็ญสติมาเนิ่นนานอักโขราวชั่วกัปกัลป์ กว่าจะบรรลุถึงศิลปะเชิงชั้นในการอยู่คนเดียวได้ถึงขั้นนี้ จะเป็นมงคลแก่ชีวิตของเราๆ ท่านๆ อย่างไม่รู้จะหาคำใดมาเปรียบเปรย หากกราบไหว้บูชาอรหันต์เหล่านี้ทุกเช้าเย็นยามใช้บริการจากพวกเขา

กระนั้น หากคุณขับรถเอง แต่อยากเป็นอรหันต์แห่งศิลปะการอยู่คนเดียวกับเขาบ้าง ขอได้โปรดเริ่มต้นตั้งแต่วันนี้ ด้วยคาถามหาวิเศษที่ว่า “กูอยู่ของกูคนเดียว กูมาของกูคนเดียว และกูจะไปของกูคนเดียว ใครจะตาย กูไม่เกี่ยว ใครอยากเกี่ยว กูทับตาย” เพียงแค่นี้ แล้วทุกคนจะสรรเสริญคุณให้เป็นอรหันต์


"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""