Home
About
News
Club
Job
Webboard
Contact
Journey
อ่านบทความอื่นๆ ในคอลัมน์นี้

ปริญญาสถาบันสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิต


Text : รักษ์พล ชาติสุวรรณ
ภาพ :
รักษ์พล ชาติสุวรรณ

การศึกษานับว่ามีความสำคัญต่อทุกชาติ ทุกศาสนา และทุกพลเมืองของประเทศนั้นๆ ทั้งนี้คุณภาพการศึกษาของประชากรประเทศนั้นๆ ยังเป็นตัววัดความเจริญของประเทศนั้นๆ ด้วย สำหรับประเทศไทยกำหนดการศึกษาภาคบังคับไว้ที่มัธยมศึกษาปีที่ 6 ทำให้หลายคนสนใจใฝ่รู้และตระหนักในความสำคัญของการศึกษามากขึ้น และด้วยความที่รัฐบาลสนับสนุนการศึกษามากขึ้น มีกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษาให้เด็กด้วยโอกาสจึงเปิดโอกาสให้เด็กยากจนได้เรียนสูงขึ้น หลายคนมีโอกาสได้เข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นผลดีในแง่ภาพรวมของคุณภาพพลเมืองภายในประเทศ

อีกทั้งยังมีมหาวิทยาลัยเปิดคอยต้อนรับนักศึกษาที่พลาดโอกาสจากการแข่งขันEntranceที่เป็นประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐ อย่างมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราชหรือมหาวิทยาลัยรามคำแหง
ซึ่งส่วนใหญ่จะนิยมเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหงด้วยชื่อเสียงที่ระบือลือเลื่องไปแถวชนบทมากกว่าหรือเหตุผลที่รุ่นพี่หลายคนประสบความสำเร็จจากมหาลัยแห่งนี้ และค่าหน่วยกิตรายวิชาที่เรียกได้ว่าถูกมากเมื่อเทียบกับมหาลัยอื่น ทำให้ใครหลายๆ คนที่เคว้งคว้างหลังจากจบมัธยมศึกษาตอนปลาย มั่นหมายที่จะเข้ามาเรียนยังสถาบันลูกพ่อขุนแห่งนี้ ด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่

แม้บางคนจะไม่มีเงินสนับสนุนจากทางบ้าน มีเพียงค่าเดินทางเข้ามายังรั้วมหาลัย แต่ด้วยความหวังอย่างน้อยๆก็เงินทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษานั้นหมายถึงการหวังพึ่งน้ำบ่อหน้า แต่เงินกู้ยืมการศึกษาใช่ว่าจะได้กันง่ายๆต้องมีระเบียบวิธีการพิจารณากันหลายขั้นตอน กว่านักศึกษาที่เข้าจะได้รับเงินก้อนแรกก็ปาเข้าไปเป็นปี

เงินก้อนเดียวที่ได้มาจากทางบ้านจึงเริ่มร่อยหรอ ไหนจะค่าอาหาร ค่าหอพัก ทำให้หลายคนเริ่มดิ้นรนเพื่อให้ตนเองรอดพ้นจากคำว่ากัดก้อนเกลือกิน หรือคำว่าไส้แห้งและเพื่อที่ตนเองไม่ต้องไปแต่งตัวซอมซ่อ แกล้งแขนขาบิดเบี้ยวนั่งตามสะพานลอยที่จะบั่นทอนเกียรติของตัวเองเป็นอย่างมาก

เมื่อเป็นเช่นนี้หลายคนจึงต้องปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตนเองสามารถมีรายได้นอกจากรายจ่ายที่ต้องจ่ายไปเท่านั้นและลู่ทางที่เป็นไปได้นอกจากทำงาน Part time ตามร้านสะดวกซื้อ หรือร้านฟาสต์ฟู้ด แต่การทำงานเช่นนี้บางครั้งหรือบ่อยครั้งเราไม่สามารถที่จะควบคุมเวลาการทำงานได้ส่งผลไปยังเวลาที่ใช้ในการเข้าเรียน ใครที่ไม่เข้าเรียนแต่อาศัยการอ่านเองไม่สนใจว่าจะจบภายในกี่ปีหรือสนใจก็ตามที หรือจะอาศัยการเรียนติวที่มีอยู่ยั้วเยี้ยตามซอกซอยหน้ามหาวิทยาลัยรามแหง ก็คงไม่มีปัญหาในการทำงาน part time แต่อย่างใด

แต่สำหรับคนที่ใช้เวลาในช่วงกลางวันเข้าเรียนหาวิชาความรู้แล้วคงเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากหากจะแบ่งเวลา 9ชั่วโมงไปทำงาน part time อีก

เมื่อเป็นเช่นนี้เวลาว่างที่พอมีช่วงเย็นสัก 4 - 5 ชั่วโมงเท่านั้นที่พอจะหาเป็นช่องทางของรายได้ และสิ่งที่พอจะทำได้ก็มีเพียงการหาสินค้ามาวางขายตามทางเท้าหน้ามหาวิทยาลัยรามคำแหงที่เป็นเขตผ่อนผันให้วางของขายได้ซึ่งเริ่มตั้งแต่รามคำแหงซอย17 ไปสิ้นสุดที่รามคำแหงซอยหกสิบเจ็ดสิบเลยทีเดียว

ซึ่งสินค้าที่ทำมาวางขายมีมากมายตั้งแต่ เสื่อผ้าบุรุษ สตรี มือหนึ่ง มือสอง ชุดชั้นใน ขนม นมเนย ลูกชิ้น เติมเงินมือหรือที่เรียกว่า Mobile top up แผ่นเสียง วีซีดี กิ๊ฟช็อป ผ้าเช็ดหน้า ถุงเท้ารองเท้าแล้วแต่ใครจะสรรหามาขายได้หากมีลู่ทางทางการตลาดที่จะไม่ขาดทุน

การขายของหน้ารามจึงเป็นแหล่งรายได้อย่างดีให้สำหรับนักศึกษารามคำแหงหรือใครหลายคนที่เข้ามาเสี่ยงโชคในเมืองกรุงแม้ไม่อาจทำให้ชีวิตสะดวกสบายใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้หรืออาจไม่มีเกียรติเป็นเพียงบุคคลที่หาเช้ากินค่ำเท่านั้นแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สามารถเลี้ยงดูตัวเองหรือส่งตนเองเรียนให้จบมหาลัยรามคำแหงได้แม้ไม่อาจการันตีได้ว่าจะจบภายในกี่ปีแต่อย่างน้อยตัวเองก็รู้ด้วยตัวเองว่านอกเหนือจากปริญญาที่กำลังรอรับจากวงศานุวงศ์แล้วตนเองยังสามารถไขว่คว้าปริญญาวิชาสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตมาได้อีกหนึ่งใบเป็นทุนรอนชีวิตต่อไปดังคำกล่าวที่ว่า “รู้อะไรไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี”




 
Copyright 2003 YES! Magazine All rights reserved
contact : editor@yes-wedo.com Tel. 0-2331-1610 Fax. 0-2331-1618