สวัสดี...ตุลาคมค่ะ

ทักทายกันแบบเย็นๆนะคะ สูดอากาศชื่นฉ่ำรวยรินไอละอองฝน ใครประสาทสัมผัสดีเป็นพิเศษ อาจได้กลิ่นหอมแห้งๆของลมหนาว แทรกพรายอยู่ในความชุ่มชื้นเขียวสด ลมหายใจแผ่วเบาแห่งฤดูกาลเฉลิมฉลองและเทศกาลค่อยๆถี่กระชั้น กระเถิบกรายเข้ามาใกล้ เบียร์การ์เดนริมทางลุกขึ้นบิดขี้เกียจซ้ายขวา เหลือบตามองฟ้า ปากขมุบขมิบไล่พระพิรุณแบบไม่เกรงใจ

หนุ่มสาวเดินชนไหล่ใต้ร่มคันจิ๋ว หุบร่มหันมายิ้มสบตากัน ขอบคุณสิ่งสวยงามที่โปรยปรายมากับสายฝน และเมื่อลมหนาวพัดมา คงจะมีเกสรความรักลอยฟุ้งในอากาศเหมือนเช่นเคย ปลายฝนต้นหนาวน่ารักอย่างนี้เอง แม้หลายคนจะส่ายหน้า เมื่อฝนฟ้าเกเรทำให้ต้องผิดนัด ประสบปัญหาน้ำ (ท่วม) ไหลไฟดับ เจอกับช่วงเวลาชีวิตไม่เรียบง่าย อ่อนล้า กังวล จนบางทีก็ลืมคิดถึงอะไรดีๆไปอีกหลายอย่าง

ช่วงนี้ของเมื่อปีกลาย สาวน้อยคนหนึ่ง เธอเป็นนักฝัน ฝันของเธอคือการได้เป็นนักเขียนอาชีพ อยากให้ผลงานได้ตีพิมพ์ เธอเอาหนังสือบทกวีทำมือมาฝาก หน้าปกสีน้ำตาลอ่อน เปิดดูถึงหน้าสามสิบ มีเมล็ดดอกดาวกระจายวางอยู่ข้างใน ลายมือตัวกลมๆ เขียนข้างล่างในหน้าที่สามสิบเอ็ดตรงมุมขวา
"เอาไว้โรยตรงข้างห้องทำงานนะพี่ นั่งเขียนหนังสือหันมาจะได้คิดถึงหนู"
คงมีเพียงคนรับกับคนให้ที่จะใส่ใจว่าทำไมเธอถึงใส่มันมาในหน้านั้น
"ทำไมไม่ลองทำไปเสนอสำนักพิมพ์ล่ะ เผื่อจะได้ออกมาเป็นหนังสือเล่มจริง ฝันไว้ไม่ใช่เหรอ"
เสียงหัวเราะเธอเศร้าๆ "โอ๊ยพี่ ใครเขาจะมาบ้ากะหนู บทกวี นักเขียนโนเนม มันก็ตอบในตัวมันเองอยู่แล้วนะพี่ คนลงทุนพิมพ์เขาก็รู้ว่าขายไม่ออก"

ดาวกระจายเป็นพืชล้มลุก ในระยะเวลาอันสั้น มันออกดอกให้เราได้ชื่นชม และเหี่ยวแห้งตายไปให้เราเศร้า แต่เมื่อเมล็ดแห้งร่วงลงดิน ความชื้นก็มอบชีวิตใหม่ให้มันอีกรอบ ดอกสีเหลืองโผล่หน้ากลับมาทักทายในไม่ช้าไม่นาน แล้วก็จากไปอีก วนเวียนอยู่อย่างนั้น
เหมือนความทุกข์กับความสุข สลับกันเข้ามาเยี่ยมเยียนชีวิต ไม่มีความทุกข์ครั้งไหนอยู่กับเราตลอด และความสุขก็ไม่เคยจากไปนาน ถ้าเราปิดประตูหนีความทุกข์ ความสุขก็จะหมดโอกาสเข้ามาด้วยเหมือนกัน

เราพบกันอีกครั้งในงานเลี้ยงเมื่อเร็วๆนี้ สาวน้อยคนเดิม เธอดูสะดุดตาขึ้นด้วยรูปโฉมใหม่ กับบุคลิกแตกต่างไป สวยขึ้น ท่าทางปราดเปรียว เชื่อมั่น
"สอบแอร์ได้ค่ะพี่ ตอนนี้ไม่ต้องอยู่บ้านกับเตี่ยกับแม่แล้วนะ มีคอนโดอยู่แถวรัชดา วันหลังไปกินข้าวกันนะพี่"

ได้รับเชิญแกมกระชากลากถูให้ไปลองชิมสปาเก็ตตี้สูตรพิเศษในห้องชุดสุดเก๋ ตกค่ำพอปิดไฟมืดมองลงมาจากหน้าต่างชั้นยี่สิบแปด เห็นกรุงเทพฯสวยเหมือนกระจาดใส่เพชร รายได้เธอเยอะ เปลือกหุ้มชีวิตเธอดูดีจนน่าอิจฉา กลิ่นอาหารร้อนๆฉุดเราจากหน้าต่าง ให้ตรงดิ่งมาที่โต๊ะอาหาร ตรงกลางมีแจกันงาม ปักดอกไม้เมืองหนาวช่อโต ทุกดอกสวยสล้างไร้ที่ติ จนแขกมือบอนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือสัมผัส

"ของปลอมน่ะพี่ เหมือนมากใช่มั้ยล่ะ เดี๋ยวนี้หนูทำงานหนัก ไม่ค่อยได้อยู่ห้อง กลับมาทีไรเห็นดอกไม้เหี่ยวๆทุกทีมันเซ็งหัวใจ ก็เลยซื้อของปลอมมาใส่ ดีนะพี่ ชั่วนาตาปีมันไม่มีเหี่ยว ไม่ต้องรดน้ำอีกต่างหาก" เธอพูดตลกแจ้วๆ แต่คนฟังแล้วอยากจะร้องไห้

ฟ้าสีดำสาดฝนลงมากระทบหน้าต่าง ล้างคราบฝุ่นบนกระจกจนกลายเป็นใสแจ๋ว
...
เราได้แต่แอบหวังเงียบๆ ..ถึงสายฝนอาจจะทำให้หัวใจเปียกปอนบ้าง แต่หวังว่ามันคงไม่ใจร้ายพอที่จะชะล้างความฝันของใครให้จางหายไป

ในนามของสายฝนและลมหนาว ขอต้อนรับงานมหกรรมหนังสือและสื่อการศึกษาแห่งชาติ งานหนังสือทำมือ และงาน FAT Festival ขอเป็นกำลังใจให้ความฝันของคนรักหนังสือสดใสและแข็งแรงตลอดไป

Wake Up & Dream

วีร์วิศ