เป็นคนจังหวัดอะไรคะ
เล็กเป็นคนจังหวัดพิจิตร

ทำไมถึงมาเป็นช่างแต่งหน้าได้คะ
ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว เป็นคนชอบงานศิลปะเพราะตอนเรียนก็เลือกเรียนศิลปะด้วยแบคกราวด์ที่เราชอบ เออ เราชอบสีสัน ได้เขียนสี ได้เขียนภาพอะไรลักษณะนั้นมากกว่าก็ชอบเรื่องของสีเป็นมิติการให้น้ำหนัก

เรียนอะไรมาบ้าง ถึงระดับไหน
มัธยมต้น แล้วเรียนมัธยมปลายอีกนิดหน่อยก็โดดเข้ามาทำงานเลย แต่ว่าจุดเริ่มต้นที่มาทำงานได้เข้ามาจุดนี้โดยตรง ก็เริ่มต้นคล้ายๆ ค่อยๆ คลำหาว่าตัวเองชอบอะไร ก็เริ่มจากทุกๆ อาชีพนะ เริ่มจากการไปเป็นเด็กรับใช้บ้าง แล้วก้อยากเป็นพนักงานขายในห้างก็ไปลองดู ซึ่งเป็นอะไรที่ใกล้ตัวเข้าไปอีกนิดนึง คล้ายๆ ว่าพอเข้าไปเป็นพนักงานขายในห้างเราจะไปเห็นบางคนเขาแต่งหน้าแต่งตัว แล้วก็ในห้างเนี่ยก็จะมีพวกเคาท์เตอร์เครื่องสำอางนั่นก็ใกล้เข้าไปอีกจุดหนึ่ง แต่ถามว่าชอบตรงนั้นเลยไหม ยังไม่ชอบ ยังไม่รู้สึกอะไร

ไปทำในห้างอยู่แผนกอะไรคะ
เป็นพนักงานขายรองเท้า ซึ่งบังเอิญว่าแผนกมันไปอยู่ใกล้เครื่องสำอางด้วยมั้ง คล้ายว่าดึงจุด...คือเราเคยเรียนศิลปะมาด้วย พอเราไปเห็นแล้วก็โอเค เรื่องความสวยความงามเราชอบ เออ มันดูดีนะ คล้ายกับสิ่งที่เราเรียนมาเลย แต่ว่าที่เราเรียนมีแค่กระดาษแผ่นเดียว กระดาษเปล่าๆ เราจะมาทำยังไงให้มันมีมิติ มีสีมีสัน แต่ว่ากับไอ้ตรงที่จุดประกายอยากเรียนอันนั้นโดยตรงยังไม่ใช่ มันคล้ายๆ กับว่าเราค่อยๆ แทรกซึม พอเห็นเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงานด้วยกันเขามีการแต่งหน้า เราก็เข้าไปหยิบไปจับไปลองเล่นดู ก็เออมันเหมือนสีที่เราเคยเรียน เคยเขียนมาเลย แต่นี่มันเป็นลักษณะสีฝุ่นๆ ดูสวยดีเราก็ลองเอานิ้วแตะๆ มาละเลงกับมือเราบ้างเป็นลักษณะนี้ ก็รู้สึกว่าสวยดีนะเมื่อลองไล่เฉด จนไม่รู้ว่าจุดผกผันหรืออะไรยังไงมีรุ่นน้องคนหนึ่งเค้ามาบอกว่าให้เราแต่งหน้าให้หน่อยเราก็ไม่รู้ว่าเราแต่เป็นรึเปล่า เราก็ลองสุ่มๆ มั่วๆ ดู ครั้งแรกก็สนุกดีนะ เออสนุกดี เขาก็ชอบใจที่เราแต่งให้ ลักษณะนั้น

ทำไมอยู่ๆ เขาถึงอยากให้แต่งให้คะ
พนักงานขายทุกคนจะต้องแต่งหน้าไม่ว่าจะขายเครื่องสำอางหรือขายผลิตภัณฑ์ในห้าง ซึ่งจะมาปล่อยให้ซีดๆ เซียวๆ ไม่แต่งหน้าไม่ได้ ทุกคนต้องดูดี

แล้วพนักงานในห้างเขาไม่ว่าเหรอคะ
ไม่ว่า ซึ่งพนักงานที่ต้องรับผิดชอบก็คือเป็นเพื่อนของเราเองในเคาท์เตอร์นั้นๆ คือเราซื้อเครื่องสำอางแล้วเพื่อนก็แนะนำก็สอนเราไปด้วย เพื่อเขาเป็นคนพูดว่า กล้าหน่อย ให้เรากล้าไม่ต้องกลัวว่าเราใช่อาร์ตติสรึไม่ใช่ ไม่ต้องกลัวตรงนั้น แต่โดยส่วนใหญ่แล้วคนแต่งหน้าก็จะเป็นเด็กๆ แถวนั้นมากกว่า บังเอิญช่วงนั้นเป็นช่วงปีใหม่ด้วยเด็กอยากจะไปงานแฟนซี อยากจะไปงานโน่นงานนี้เราก็เลยได้แต่งหน้าบ่อยมากเวลาบริษัทเขามีงานเลี้ยง เราก็ได้แต่ง คล้ายกับว่าเราโชคดีที่เราไปเริ่มต้นตรงจุดนั้นช่วงปีใหม่ด้วยทำให้เราได้ฝึกมือบ่อยขึ้น

ทำมากี่ปีแล้ว
ถ้าเริ่มต้นจากตรงนั้นเลยมันก็มีงานเข้ามาเลยนะพอสตาร์ทเริ่มปุ๊บมีงานเลย คล้ายๆ ว่าเราต้องตัดสินใจว่าเราจะรับหรือไม่รับ

งานมาจากไหน
ช่วงนั้นรับปริญญาพอดีของสถาบันราชภัฏ แล้วลูกค้าเดินโต๋ตั๋ดโต๋เต๋เข้ามาในร้านเดินมาคล้ายๆว่าพรุ่งนี้จะรับปริญญาแล้วตอนนี้ยังหาช่างแต่งหน้าไม่ได้เลย บังเอิญช่างประจำเขาหยุด อาศัยแรงยุจากหัวหน้าด้วย เอาสิรับสิ เราก็บอกไปว่าแต่งหน้าเป็น ทำผมได้ เอาไหม?..เอาก็เอา ก็เลยรับงานแรกไปเลย ถามว่ามั่นใจไหม ตัวเองมั่นใจแต่ว่าจะทำมันได้ดีไหมก็คืออาศัยความมั่นใจให้เต็มที่ แต่ลูกค้าเขาบอกว่ายังไงก็ได้ เขาไม่โทรมไม่หน้ามันจนเกินไปที่จะเข้าไปงานรับปริญญา นั่นคืองานแรก จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ประมาณ 6 ปีได้ ซึ่งถือว่าชั่วโมงบินยังน้อย ช่างแต่งหน้าบางคนต้อง 10 ปี 20 ปีก็แล้วแต่แต่ละคน

ต้องใช้ฐานความรู้อะไรบ้าง
การดูลักษณะโครงหน้าออก แล้วก็การแยกสี ซึ่งโดยพื้นฐานแต่ละคนที่จะมาเป็นช่างแต่งหน้าต้องรู้จักโทรสีก่อนว่าโทรสีนี้เรียกโทนสีอะไร โทนสีร้อน โทนสีเย็น ซึ่งตรงนี้เราได้จากการที่เราเรียนศิลปะมาการแยกสีว่า โอเค สีนี้เรียกโทรสีร้อนนะ โทนนี้เรียกโทนสีเย็นนะ การดูโครงหน้าของคน การดูจุดบกพร่องบนใบหน้าของแต่ละคนว่าใครมีอะไรยังไงบนใบหน้า จุดบกพร่องของเขาเป็นยังไงเท่านั้นเองโดยพื้นฐาน

วิธีการเหล่านี้เรียนรู้มาจากไหน
หลังจากที่ได้ทำตรงนี้มา เขาก็จะมีการเปิดคอร์ส เออ..ไม่เรียกว่าเปิดคอร์สสิ อาจจะประมาณว่า มันมีสินค้าอยู่ยี่ห้อหนึ่งเขาเปิด