REALITY SUPPORT

ชีวิตที่ใช่ของ แหม่ม-เพชรี พรหมช่วย
พิธีกรรายการ "สายตรงบันเทิง" และเจ้าของหนังสือเรื่อง "สิเหน่หา 5 ชาย"

มีวิธีคิดหรือวิธีใช้ชีวิตในสังคมอย่างไรให้เป็นตัวของตัวเองได้
ตอนเด็ก ๆ ก็จะมีปัญหาที่จะเข้ากับเพื่อน จะมองว่าทำไมคนอื่นเข้ากับเพื่อนได้ง่าย แต่ทำไมเรารู้สึกเข้ากับเพื่อนยาก มันเหมือนกับว่าเราจะต้องสูญเสียความเป็นตัวเองบางสิ่งบางอย่างไป บางทีคนที่มีพวกมาก เค้าก็เหมือนจะซ่าส์มาก แล้วเราก็มานั่งดูว่า คนเหล่านี้เวลาเค้าไปไหนเป็นกลุ่มเป็นก้อน พอเค้าแตกเป็นคน ๆ เค้าจะไม่กล้าเลย เค้าจะกล้าเมื่อเค้ารวมกลุ่มกัน ส่วนเราอาจจะเป็นโชคดีที่เราเข้ากับเพื่อนไม่ค่อยจะได้ หรือว่าเราเข้ากับเพื่อนแล้วเราต้องเสียความเป็นตัวเอง ทำให้เรามองเห็นจุดนี้ เวลาไปไหนจะมีความรู้สึกว่า คนเราถ้าเราเก่ง เราควรจะยืนหยัดด้วยตัวเราเอง ทำอะไรได้ด้วยตัวเราเอง ไปไหนได้ด้วยตัวเราเอง แต่การที่เข้ากับคนอื่นไม่ได้มันไม่ดี เพราะฉะนั้น เราควรจะเข้ากับเพื่อนให้ได้ แล้วอีกอย่าง เราก็ควรจะทำอะไรด้วยตัวของเราเองได้ด้วย มิฉะนั้นแล้วเราจะติดเพื่อนมาก แล้วก็จะไม่เป็นตัวของตัวเองด้วย จะทำยังไงให้อยู่ตรงนี้ให้ได้ ก็เลยพยายามที่ทำอะไรคนเดียว ไปคนเดียว จากส่วนนี้แหละ ที่ทำให้เราเติบโต

เพราะฉะนั้นต้องถามใจตัวเองว่า เราเป็นคนติดเพื่อนมั้ย ถ้าติดเพื่อนเวลาเราออกไปไหนมาไหนคนเดียว ไปสมัครงานคนเดียว เรามีความมั่นใจ เรากล้าหรือเปล่า แต่ถ้าเรากล้าก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเรามีความรู้สึกว่าไปไหนต้องหาเพื่อนไปด้วยตลอด ก็จะต้องปรับเปลี่ยนตัวเองสักหน่อย ต้องฝึกความมั่นใจ ความกล้าเอาไว้ เพราะว่าเวลาเราไปทำงานเพื่อนไม่ได้ตามเราไป ถ้าเราต้องคอยหาเพื่อนตลอดเวลา คนในออฟฟิศก็จะหาว่าเราเป็นเด็ก

ต้องพยายามจะพึ่งใคร ถ้าเรายืนหยัดด้วยตัวเองได้ทำอะไรก็จะประสบความสำเร็จด้วยตัวของเราเอง ไม่ต้องแบบว่า เฮ้ย..พรรคพวกเป็นใหญ่แล้ว เราจะได้ใหญ่ตามเพื่อน เฮ้ย…พรรคพวกโดยเขี่ยออก เราต้องโดนเขี่ยตามเพื่อน มันเหมือนค่อนข้างลมเพลมพัด แต่ถ้าเรามีจุดยืนเป็นของตัวเอง เราจะรู้ชะตากรรมชีวิตของเรา สามารถจะกำหนดชะตาชีวิตของเราได้ ว่าเราต้องการอะไรหรือไม่ต้องการอะไร

นอกจากจะเป็นคนที่รู้เท่าทันตนเองแล้ว ยังเป็นคนที่ไม่ปล่อยให้ตัวเองนอกลู่ นอกทาง เป็นคนที่มีกรอบอย่างชัดเจนหรือเปล่า
คล้าย ๆ จะเข้มงวดกับตัวเอง แต่ก็ผ่อนให้กับตัวเองเหมือนกัน คือเรารู้ว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่ดีเราก็ต้องเข้มงวดกับมัน แต่ถ้าสิ่งไหนเป็นสิ่งไม่ดีเราก็พยายามตีกรอบให้เราเข้มแข็ง อย่าให้เราไปติดสิ่งที่ยั่วเย้ามากนัก คืออย่างเช่นการออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี เราก็รู้ ทุกคนก็รู้ หมอก็รู้ หมอเองยังไม่เคยทำเลย แต่พยายามบอกให้คนไข้ว่าให้อออกกำลังกาย เราเองก็เหมือนกัน เรารู้ว่าออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี ที่ทุกคนพูดมันเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ แต่เราก็ไม่เคยลองทำดูสักที แต่วันนึงเรารู้ว่าทำไมเราไม่ลองพิสูจน์ดูล่ะ ว่ามันจริงอย่างไร เราก็พิสูจน์ ตอนนี้ใช้ความพยายามฝึกออกกำลังกาย 5 ปี มาแล้ว1 ปีแรกไม่ต้องคิดเลย รู้ว่าดีก็ทำไปอย่างนั้นแหล่ะ คือบอกจิตอย่างเดียวว่ามันดี ให้ไปทำ แล้วพยายามเข็นตัวเองให้ไป พอปีที่ 2 ก็ไป ก็ดีขึ้นกว่าปีแรก แต่ก็ถ้าเทียบกับคนที่ออกกำลังกายแล้วก็ยังแย่อยู่ ปีที่ 3 ก็ดีขึ้น แต่ปีที่ 5 ก็เริ่มรู้ว่ามันดีจริง ๆ เพราะว่าสุขภาพเราเริ่มเห็นผลแล้วว่าเราแข็งแรงขึ้น

การทำงานอาชีพพิธีกรที่อยู่หน้ากล้องต่างกับการเขียนหนังสือหรือเปล่า
ความจริงแล้ว เราไม่ได้คิดว่ามันเป็นจุดต่างหรือจุดเหมือน คือเลิกคิดไปนานแล้วเกี่ยวกับความต่างเรื่องของการทำงาน ตอนนี้สิ่งที่คิดก็คือว่า เราทำทุกอย่างเหมือนเป็นชีวิตของเรา เราจะไม่แบ่งแยกว่าเวลาทำงาน เวลานอน เวลาออกกำลังกาย คือถ้าเราแบ่งแยกเมื่อไหร่จะรู้สึกว่าเราไม่เป็นอิสระจากตรงนั้น แต่พอเรากลับมารวมกันหมดเลย ให้เป็นหนึ่งเดียว เป็นชีวิตของเราทั้งหมด เรากลับเป็นอิสระ เพราะว่าไม่มีอะไรมาบังคับเรา เราตื่นขึ้นมาเราก็มาทำงาน เหมือนเรามาเจอเพื่อนฝูง มันเป็นชีวิตเรา เราไม่ได้คิดว่าเรามาทำงาน เราขี้เกียจจังเลย อะไรอย่างนี้ เราก็มาทำงาน เราก็มาสนุก มาเจอะเจอเพื่อนฝูง มาเจอสิ่งใหม่ ๆ ในชีวิตให้กับเรา เจอคนตั้งเยอะแยะ เจอความรู้ตั้งมากมาย แล้วก็มีความสุข เราไปออกกำลังกาย เราก็ไม่ต้องคิดว่าเราต้องออกกำลังกายวันเสาร์อาทิตย์หรือว่าเลิกงาน เราว่างเมื่อไหร่เราก็ไป เหมือนเราอยากจะไปไหน เราก็ไปได้ ไม่ต้องมานั่งกำหนดว่าจะไป กำหนดแน่นอนมันต้องมี แต่ในสิ่งที่ต้องทำเป็นรูทีนเนี่ยไม่ได้วางไว้ อยากเขียนเมื่อไหร่ก็เขียน เราก็เป็นคนชอบเขียนอยู่แล้ว เราก็เขียน ๆ ไป จะได้ตีพิมพ์หรือไม่ตีพิมพ์มันก็ไม่ได้เป็นจุดมุ่งหมายของเรา เราก็เขียนไป

ดูเหมือนทุกอย่างจะมีเส้นทางของมัน ตรงนี้วิธีคิดอย่างไร
พยายามให้มันกลมกลืน เพราะว่าถ้ามันกลมกลืนแล้วเรารู้สึกว่าเราจะเครียดน้อยลง แต่ถ้าเราคาดหวังกับทุกสิ่งทีเราทำไป ความเครียดมันจะมาเยือนเราโดยที่เราไม่รู้ตัว แต่ถ้าเราทำทุกอย่างด้วยความสบายใจ วันนี้เสร็จไป มันก็คือจบ ก็คิดถึงวันพรุ่งนี้ คิดว่ามันจะออกมาดีไม่ดี พยายามทำตัวเองให้เป็นอิสระจากตัวเองให้มากที่สุด เพราะว่ามันทำยากมากเลย ตอนนี้ก็ยังคงฝึกอยู่ว่า ทำอย่างไรให้เราเป็นอิสระจากตัวเองให้ได้

เกี่ยวกับหนังสือ มีเสียงกลับมาว่าอย่างไรบ้าง
เสียงกลับมาก็มีว่าหาหนังสือไม่เจอเลย อยากจะอ่าน กับคนที่อ่านแล้วก็แบบว่า ...ไม่เคยเห็นเราปล่อยผม หรือคาดผ้า ผมยาวนุ่งผ้าถุงอะไรอย่างนี้ แต่ว่าคนที่รู้จักก็จะรู้ว่าเราเป็นคนที่ไทย ๆ อยู่แล้ว ชอบนุ่งผ้า ชอบอะไรที่เป็นไทย ไม่ใส่ของยี่ห้อหรือแบรนด์เนม ของแฟชั่นเนี่ยจะไม่มี พยายามซื้อเหมือนกัน แต่ซื้อไม่เป็น แต่ถ้าเป็นผ้าไทยจะชอบ เพื่อนที่ทำงานเขียนก็บอกว่าชอบมากเลย บอกว่าเราเป็นนักเขียนได้นะ เราก็..อุ๊ย..ไม่อยากจะเชื่อ เพราะว่าเพื่อนก็มักจะชมเพื่อนด้วยกัน แต่เค้าบอกว่าจริง ๆ สำหรับคนที่ไม่เคยเขียนหนังสือมาก่อน กับการนำเสนอ กับสิ่งที่อยากจะเขียนออกไป ส่วนตัวบก. เองก็บอกว่าไม่ต้องตัดคำอะไรเลย คือส่งมาแค่ไหนเค้าก็พิมพ์ไปทั้งหมด ปกติเค้าแบบว่าจะต้องมีการรีไรต์ใหม่ใช่มั้ยคะ

เป็นคนอ่านหนังสือเยอะหรือเปล่า
อ่านหนังสือเยอะค่ะ ชอบ อ่านหนังสือทุกวัน ในรถก็ต้องมี คืออยู่ที่ไหนต้องมีหนังสือ ว่างไม่ได้ รถติดก็ต้องเปิดหนังสือละ สักคำสองคำสามคำก็ต้องอ่าน

หนังสือที่อ่านเป็นประเภทไหน
อ่านทุกแนว แต่ตอนนี้ที่อ่านอยู่จะเป็นแนวพุทธศาสนา ก่อนที่จะอ่านพุทธศาสนา ก็เป็นแนวปรัชญา เรารู้สึกว่าหนังสืออื่น ๆ ค่อนข้างจะอ่านง่ายหรือว่าทำได้ก็ไม่รู้นะ แต่คิดว่าพุทธศาสนาเป็นอะไรที่อ่านง่าย แต่ทำยาก เพราะเวลาเราอ่านหนังสือพุทธศาสนาแค่ 2-3 บรรทัดเนี่ย แต่สิ่งที่อยู่กับเราคือเราสบาย เราได้ใช้กับตัวเราเอง แต่ว่าถ้าอ่านหนังสืออื่น ๆ เล่น ๆ ว่า เค้านำเสนออย่างไร เค้าคิดอะไรอยู่ในใจ เค้าก็เหมือนกับเราที่พยายามที่จะถ่ายทอดบางสิ่งบางอย่างออกไป ก็เหมือนกัน เราก็ถ่ายทอดเรื่องนี้ คนอื่นเค้าก็ถ่ายทอดเรื่องนั้น เราอ่านแล้วเราก็จะเข้าใจในตัวของคนเขียน คือเวลาอ่านอะไร เราจะคิดถึงคนเขียนว่าเค้าต้องการถ่ายทอดอะไร ไม่ได้คิดถึงเนื้อหาอะไรมากมาย

เป็นคนมีเงื่อนไขในชีวิตในทุกจังหวะหรือเปล่า
คือเราไม่ได้มีเงื่อนไข แต่เราเห็นภาพมากกว่า ถ้าเราไม่อยากเป็นอย่างนั้น เราก็อย่าได้เดินทางสายนั้น ถ้าเราอยากเป็นอย่างนี้ เราควรจะเดินเส้นทางสายนี้ เราอยากมีความสุข เราก็ต้องสามารถใช้ชีวิตของเราเองได้ใช่มั้ย ก็เลยคิดว่าเราลำบากตอนนี้ไปเรื่อย ๆ พอโตขึ้น เรามีประสบการณ์มากขึ้น มันก็จะสอนเราเอง เราวางแผนเอาไว้
แม่ก็สอนไว้ว่าเรื่องของการเก็บเงินเค้าให้เก็บ ไม่ว่าจะเก็บเท่าไหร่ก็ให้มีเก็บเอาไว้ สมมติว่ามีบาทนึง เราควรจะเก็บสัก 1 สลึง แล้วเดี๋ยวมันจะเพิ่มเอง เราทำงานได้ ไม่กี่พันบาทแรก ๆ นะ เราก็จะเก็บเดือนละ 1000 บาท แล้วเราก็ไม่เคยจ่ายเกินเงินเดือนทีเราได้รับ จนกระทั่งทุกวันนี้ แล้วมาดูว่าเราเก็บทีละพัน ก็หมายความว่าเราจ่ายเยอะมากเลยน่ะสิ ไม่ใช่...ลองคิดใหม่ถ้าสมมติเราจ่าย 50% ของเงินที่ได้รับ ก็เหลือ 50% เราก็เก็บ เป็น 50-50 หรือเดือนนี้อาจจะเหลือสัก 40 จ่ายเป็น 60-40 หรือ 70-30 อย่างน้อยที่สุดเราต้องมีเก็บเอาไว้ กี่เปอร์เซนต์เราต้องมีเงินออมไว้

ในความรู้เท่าทันตัวเอง มีสิ่งที่ทำให้เราทุกข์มั้ยคะ
แหม่มเป็นคนที่ยึดมั่นในเรื่องของความรัก คือรู้สึกว่าต้องมีความซื่อสัตย์ซึ่งกันและกัน พอรักมากก็จะทุกข์มาก เพราะฉะนั้นจะรักซะหมดเลย รักพ่อ รักแม่ รักน้อง รักแฟนเราจะทุกข์มาก เพราะว่าเราเป็นคนชัดเจน ฉะนั้นเราต้องการความชัดเจนจากคนอื่นก็คือว่าคำพูด เราก็จะไปยึดมั่นกับคำพูดมากเลย เหมือนเราเวลาเราให้คำพูดใครไป เราก็จะยึดมั่นในคำพูดเรามาก เมื่อเราไปยึดมั่นในคำพูดมาก ๆ พอไม่ได้ เราก็จะรู้สึกว่าทำไมเราไม่ได้ เหมือนกับแม่บอกว่าจะซื้อนี่ให้ ถ้าเราเรียนได้เท่านี้ ๆ แต่พอถึงเวลาได้จริง ๆ แม่ไม่ซื้อให้เรา เราก็จะรู้สึกว่าทำไมไม่ซื้อให้ ในเมื่อเราทำตามสัญญาแล้ว หรือในกรณีที่พ่อบอกว่า ถ้าถูกตีก็จะไม่ล้างจาน ให้เลือกเอาว่าถูกตีกับล้างจานจะเอาอันไหน เราไม่ล้างจาน เราก็ขอถูกตี แต่เราถูกตีแล้วพ่อยังให้เราล้างจานอะไรอย่างนี้ มันเป็นความรู้สึกว่าทำไมทุกคนไม่รักษาคำพูด คือเมื่อก่อนเราไม่รู้ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราจะทุกข์กับเรื่องความรักนี้มาก

เราลองมองย้อนกลับไปเราถึงเห็นชัดว่า เพราะอย่างนี้ ๆ แต่พอเดี๋ยวนี้เราจะรู้เท่าทัน เราจะไม่ยอมทุกข์กับมัน แต่ความทุกข์มันไม่เข้าใครออกใคร เราไปสั่งมันไม่ได้ว่าชั้นไม่ทุกข์เรื่องนี้นะ ไปสั่งมันไม่ได้ มันจะเข้ามาหาเราเอง เราไม่ชอบ แต่เราคิด ความไม่ชอบจะอยู่กับเรา แต่ด้วยที่เรารู้เท่าทัน เราพยายามที่จะสะกดกั้นมัน แต่เราสะกดกั้นมันไม่ได้ เพราะวันหนึ่งมันจะออกมา แล้วเราจะโมโหทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วสิ่งที่อยู่ในใจเราจะออกมาหมดเลย ซึ่งบางครั้งคน ๆ นั้นเค้าก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

แต่ว่าตอนนี้ที่เรารู้เท่าทัน ก็ไม่ใช่เรารู้ด้วยตัวเอง เราก็ไปนั่งสมาธิ แล้วเราก็จะรู้วิธีในการจัดการตนเอง พอเรารู้วิธีจัดการตัวเองปุ๊บ มันจะง่ายมาก เพราะเราเหมือนกับว่ารู้จักตัวเองมาตลอด มันจะง่ายในการมาสอนจิตเรา เพราะเราเป็นคนที่ตั้งกฎเกณฑ์ให้กับตัวเราเอง เป็นคนชัดเจน ฝึกจิตด้วยตัวเองมาตลอด พอเราได้มานั่งสมาธิมันมีเทคนิค เราก็เอาเทคนิคนั้นมาสอนใจเรา มันก็ทำให้เราเห็นทุกอย่างนี้ง่ายเข้าไปอีก แต่ถ้าถามว่ามันยังมีทุกข์อยู่หรือเปล่า มันก็มี แต่มันน้อยลง เข้าใจมันมากขึ้น ขจัดออกไปได้มากขึ้น แล้วเราก็มีความสุขมากขึ้น เมื่อก่อนที่เราไม่คิดแบบคนปฏิบัติธรรมเค้าคิด ถ้าทำแบบนี้ ผลจะเป็นแบบนั้น คือเค้าจะคิดอีกทาง แต่อย่างเรา ทำไปเถอะคนเราก็เหมือนกันแหละ คนทำให้เราเยอะ ๆ เรายังแพ้ความดีเค้าเลย แต่ว่าเราอย่าท้อ ถ้าความดีอันนั้นมันยังไม่ปรากฎเหมือนกันเราทำวันนี้เค้ายังไม่เปลี่ยน ก็แสดงว่าความดีของเรายังไม่ปรากฎ แต่ถามว่าเค้าคิดมั้ย เค้าคิด เค้าก็เห็นว่าเราเปลี่ยนแปลง คนทุกคนเพื่อนเปลี่ยนแปลงไปหน่อยเราจะรู้ว่านี่เปลี่ยนไป แต่เราไม่รู้ว่าเปลี่ยนแปลงไปเมื่อไหร่ เปลี่ยนแปลงไปเพื่ออะไร แต่พอวันหนึ่ง เค้าเป็นอย่างนั้นไปตลอดเรื่อย ๆ เราก็จะรู้ แต่ถ้าเราเปลี่ยนแปลงไม่สม่ำเสมอ เค้าก็จะว่าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่ถ้าเปลี่ยนแปลงอย่างสม่ำเสมอ วันนึงเค้าจะรู้ว่ามันดีขึ้น ๆ เพราะอะไร ก็แสดงว่าความดีของเราเป็นที่ปรากฎแล้วก็ไปสะกิดใจแล้วเค้าถึงมาถามเรา เพราะฉะนั้นถึงบอกว่าอย่าท้อแท้ อย่าทำเพื่อให้ใครเห็นว่าเราดี แต่ทำเพื่อให้ใจเราสงบ ให้เข้าใจในความไม่ชอบของเรา

หนังสือที่จะเขียนเล่มต่อไป เป็นการเขียนเพื่อสังคม ตรงนี้มีวิธีคิดอย่างไร
มันไม่ใช่วิธีคิด มันเป็นวิธีที่เราทำมากกว่า เพราะถ้ามันเป็นความคิดผลออกมาเราไม่รู้ แต่สิ่งที่เราจะเขียนออกไป มันเป็นประสบการณ์ของเรา แล้วมันเป็นประสบการณ์โดยตรง แล้วเราก็รู้ว่าเออ..มันเป็นแบบนี้ เราเจอแบบนี้ อยากให้คนอื่นเข้าใจตัวเค้าเอง ว่าเค้าก็ทำได้ เพียงแต่ว่าเค้าไม่ค่อยที่จะจริงจังเท่านั้นเอง

ตอนเด็ก ๆ เคยคิดว่าอยากทำอะไร
ตอนแรก ๆ เราไม่ได้มีความอยากอะไรเลย สิ่งที่เราได้มาทุกวันนี้อาจจะเป็นบุญเก่าก็ได้ เราก็ไม่รู้ เราไม่เคยอยาก เราทำเหมือนมันเป็นธรรมชาติ เหมือนเป็นกฎของสังคมว่า เรียนป.1 แล้วไปป.2 มันเหมือนไปตามกระแส ไปตามขั้น คือจบออกมาแล้วก็ต้องมาทำงาน ก็คิดแค่นั้นว่าต้องมาทำงาน แล้วก็คิดอีกว่า ทำงานต้องได้เงิน แล้วถ้าไม่มีเงินก็ไม่มีกิน มันเหมือนกับว่ามันเป็นตรรกวิทยา ว่าถ้าทำแบบนี้ก็จะได้แบบนี้ ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็จะไม่ได้แบบนี้ ก็เลยทำ ทำเหมือนแบบว่าต้องทำ แต่ว่าแนวความคิดของวิธีชีวิตนี้เข้ามาทีหลัง แต่เราคิดมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วเรื่องแบบนี้ แต่เรายังไม่ได้แสดงออก

ถ้าพูดถึงคำว่า Yes! แล้วคิดถึงอะไร
ถ้าคิดถึงคำว่า Yes! จะคิดถึงการยอมรับ การเห็นด้วย เพราะมันเป็นเรื่องของคอมมอนเซนส์ เหมือนกับค่ะ