เมื่อวัน 6 พฤษภาคม 2547 คุณศิวะพรเป็นประธานเปิดงาน Art Gallery ของ "สมบูรณ์ หอมเทียนทอง" ณ หอศิลป์จามจุรี แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เขาเริ่มเปิดงานท่ามกลางบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไอของงานศิลปะแนวนามธรรม ( ABSTRACT ) ที่สื่อออกมาจากก้นบึ้งหัวใจอย่างศิลปินที่ชื่อ สมบูรณ์ หอมเทียนทอง

ศิวะพร ทรรทรานนท์ ชายคนนี้ สะสมงานศิลปะ เพื่ออะไรกัน อะไรเป็นแรงบันดาลใจให้เขาต้องทำเช่นนี้ คำตอบสั้นๆ แต่ได้ใจความ " เพื่อจะช่วยศิลปินไทย เพราะไม่ค่อยมีคนซื้อ " นี่แหละ คำตอบของนักสะสมงานศิลปะตัวยง

จะมีสักกี่คนที่จะเสียสละเงินทอง เพื่อต้องการสนับสนุน ช่วยซื้อสินค้าอย่างหนึ่ง ที่ดูเหมือนคนไทยกำลังลืม โดยเฉพาะเด็กไทย พ.ศ. นี้ ที่หันไปสนใจกับสิ่งยั่วยุ สิ่งมอมเมาซะจนน่ารำคาญใจ แต่ด้วยความที่ คุณศิวะพร มีใจรักงานศิลปะไทย จึงมีนิสัยค่อนไปทางศิลปิน "ไม่เป็นไรถ้าเด็กวัยรุ่นอยากจะมองข้ามก็มองข้ามไป แล้วคุณภาพชีวิตก็จะไม่ได้ระดับเท่าของคนที่ชอบเรื่องศิลปะ มันก็คงไปบังคับกันไม่ได้ที่จะให้ชอบงานศิลปะเหมือนกันหมด อาจจะสนับสนุนให้สถานบันเทิงซื้องานศิลปะติดตามผนังร้าน เวลานั่งเมา คุยกัน ก็ได้เห็นรูปภาพ มันก็อาจจะซึมเข้าไปได้ แล้ววันหลังพออายุมากหน่อยไม่ไปเที่ยวแล้ว ก็อาจจะซึมซับตรงนั้นมา "

หากเด็กไทยหันมาสนใจใช้เวลาว่างทำงานอดิเรกเกี่ยวกับงานศิลปะ มันจะดีแค่ไหน "งานอะไรที่ทำด้วยมือมันจะช่วยสมอง คนที่ฉลาดมากๆ ในโลกนี้มักจะมีงานอดิเรกที่ใช้มือ อย่างการสร้างโมเดล

การทำงานศิลปะผมมองว่ามันเป็นการยกมนุษย์เหนือกว่าสัตว์ มาจากวิญญาณ และความรู้สึกอะไรๆ มันสื่อออกมาจากศิลปะ"

อยากรู้เหลือเกินว่าคุณศิวะพร ทรรทรานนท์ ผู้คร่ำหวอดในวงการเงินทุนหลักทรัพย์ (TISCO) ควบคู่ไปกับการสะสมซื้อผลงานศิลปะ ใช้เกณฑ์อะไรในการตัดสินใจซื้องานศิลปะร่วมสมัยของศิลปินไทย แล้วคำตอบทำให้ทีม YES! ถึงกับอึ้งในความคิดของเขา เพราะคุณศิวะพร ไม่ได้ซื้อเพื่อหวังเก็งกำไร แต่เพื่อ "ต้องการช่วยศิลปิน ดังนั้นเวลาซื้อก็จะซื้อไม่เกินคนละ 2-3 ชิ้น ดังนั้นตอนนี้งานสะสมศิลปะทั้งของผมและของทิสโก้ จากศิลปินที่แต่ก่อนยังเป็นเด็กๆ ไม่ดัง จนกระทั่งเดี๋ยวนี้ดังหมดแล้ว "

ก่อนลากลับ ทีมYES! ได้แอบถามคุณศิวะพร ถึงความเคลื่อนไหวในวงการศิลปะตอนนี้ว่าไปถึงไหนแล้ว ใบหน้าขึงขัง น้ำเสียงจริงจังก็ปรากฏให้เราเห็นอย่าชัดเจน "ก็ยังคุยๆ กันอยู่ว่ายังเศร้าอยู่เลย เพราะผมสนับสนุนมา 30 ปี ยังไม่ไปไหน ผมเป็นคนซื้องานศิลปะร่วมสมัยคนแรกๆ แล้ว ปัญหามันเกิดจากการที่โรงเรียนคงยังไม่ค่อยสอนและปลูกฝังเด็กนัก อย่างการซื้อคอนโด ซื้อบ้านแพง หรือเฟอร์นิเจอร์หรูจากเมืองนอกได้ แต่พอจะหางานศิลปะมาแขวนที่บ้านก็ซื้องานก็อปปี้มาแทนไม่กี่พันบาท คือมันทุเรศ บ้านหรูๆ แต่ไม่ลงทุน ซึ่งผลงานของศิลปินไทยก็ไม่ได้แพงถึงขนาดนั้น คือเขาคงไม่เข้าใจว่าผลงานศิลปะร่วมสมัยไทยนี้มันสุดยอดแล้ว หลายคนที่ดัง ผลงานเขาจะมีมูลค่ามาก แต่ที่สังเกตถ้าคนที่มีมูลค่าน้อยคนก็ไม่ค่อยซื้อเหมือนกัน หรือตามหนังสือ นิตยสารต่างๆ ที่มีโฆษณารูปบ้านตัวอย่าง หรืออพาร์ตเม้นท์ตัวอย่าง ดูสิ มีงานศิลปะร่วมสมัยของศิลปินไทยแขวนอยู่ในนั้นไหม คือมีแต่รูปอื่น คุณเอารูปพม่า หรือไม้แกะสลักมาตกแต่งบ้าน ที่มันดูไม่เข้ากันเลย คนเกิดยุคไหน นี่ปี 2547 แล้ว เป็นเพราะว่าไม่มีรูปศิลปะร่วมสมัยที่เป็นของจริงของเก่า แต่ถ้าคุณซื้อของแท้วันนี้ อีกร้อยปีก็เป็นของเก่าได้ นี่ถึงบอกว่ามันน่าเศร้า ของดีๆ ก็ขายไม่ออก และไม่มีตลาด ตอนนี้ก็กำลังคุยๆ กันว่าน่าจะเชิญพวกสถาปนิก มาพบกับศิลปินไทยให้รู้จักกัน เวลาสถาปนิกออกแบบบ้านจะได้นึกออกว่าควรตกแต่งบ้านแบบนี้ ควรใช้รูปศิลปะของศิลปินคนไหน คนอาจจะไม่เข้าใจว่าผมมาช่วยศิลปินทำไม แต่ผมเห็นว่าศิลปะมันเป็นสิ่งที่มีคุณค่า"