เสนาวิชญ์ พิมพ์กาญจนพงศ์ ชายคนนี้ก้าวเดินตามความฝันของตนเองจนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน การเปิดบริษัทรับงานเข้ามาทำ โดยจะเป็นงานทางด้านมัลติมีเดียที่ใช้ในงานทางสถาปัตยกรรม ด้วยความรักในงานที่ตนถนัด ทำให้เขามีความสุขกับงานตลอดเวลา ส่งผลให้งานที่ออกมามีคุณภาพ เป็นที่ยอมรับและประสบผลสำเร็จ จากบริษัทเล็กๆ ในอดีต ตอนนี้เป็นบริษัทใหญ่ที่ใครก็ต้องรู้จัก

ความฝันกับการศึกษา

"ตอนเด็กผมอยากเป็นวิศวะคอมพิวเตอร์ ตอนที่จุดประกายความชอบของผมชัดเจนที่สุดคงเป็นสมัยที่เรียนอยู่ปี 4 คณะสถาปัตย์ฯ จุฬาฯ อาจารย์สั่งงานแล้วห้ามใช้คอมพิวเตอร์ทำ ไม่รู้เหตุผลว่าห้ามทำไม แต่ผมแอบใช้คอมฯ ทำ ซึ่งก็ยากกว่าใช้มือทำมาก เมื่อทำออกมาแล้วอาจารย์ก็ไม่รู้ เพราะเหมือนใช้มือมาก ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับว่าเราสามารถเอาชนะกฎเกณฑ์ ชนะอำนาจอะไรบางอย่างลงได้"

ถนนของการทำงาน

ทิศทางที่เด็กหนุ่มสาวทั่วไปคลำหาสิ่งที่ตนเองต้องการ ถูกขัดเกลาให้เกิดความชำนาญสร้างพลังชีวิตให้กับตัวเองนั้น วิชญ์พบกับสิ่งที่ต้องการได้จากเหตุการณ์ดังกล่าว ที่นับว่าเป็นตัวแปรให้ชีวิตของเขาเห็นสิ่งที่ต้องการมากขึ้น

หลังจากนั้นไม่นานวิชญ์ได้บินลัดฟ้าไปเรียนต่อยังประเทศอังกฤษ โดยเข้าศึกษาในสาขา Visual Communication ที่ Kent Institute of Art and Design และได้เข้าทำงานในบริษัทเอเจนซี่โฆษณาในประเทศอังกฤษ แต่ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างทำให้เขากลับมาเมืองไทย ทั้งที่ยังสนุกกับงานที่ทำอยู่

"จริงๆ แล้วการทำงานสนุกมาก แต่ในแง่การใช้ชีวิตมันไม่สนุก รู้สึกหงุดหงิดที่ไม่มีข้าวให้เรากินตอน 3 ทุ่ม เลยกลับมาเมืองไทย เริ่มต้นจากบริษัททำเว็ปดีไซน์ ที่เห็นความเป็นไปได้จากตลาดคอมพิวเตอร์กราฟฟิก อิเล็กทรอนิกมีเดีย ยังไม่เป็นที่สนใจโดยทั่วไป ซึ่งความเป็นไปได้ของสื่อนี้กว้างมาก มิวสิควีดีโอออนไลน์ นับว่าเป็นงานที่ออกมาในยุคแรกๆ ปัจจุบันนี้ผันตัวมารับงานฟรีแลนน์ให้ที่ดีไซน์แล็ปซึ่งเป็นบริษัทสถาปนิกเป็นหลัก ลักษณะงานที่ทำเป็น Soft Artitecture คือการนำเนื้อหาที่เป็นมีเดียเข้าไปผสมผสานในงานสถาปัตยกรรมเท่านั้นเอง"

คอมพิวเตอร์กราฟฟิกในสังคมไทย

หากถามถึงแนวโน้มงานคอมพิวเตอร์กราฟฟิกที่วิชญ์มองในอนาคตแล้วนั้น เขามีความเห็นว่า มันจะมีความน่ากลัวมากขึ้น เนื่องจากขนาดที่ใหญ่ และกว้างกว่าเดิม

"ย้อนหลังไปสัก 2-3 ปียังไม่มีขนาดนี้เลย โฆษณาเดี๋ยวนี้คุกคามชีวิตเรามากเกินไปแล้ว ตอนนี้เหมือนขับรถเข้าไปในหนังสือพิมพ์มีโฆษณาเต็มไปหมด อนาคตต่อไปจะไปฉายอยู่ตามตึก ทีนี้แหละเหมือนเดินเข้าไปในโรงหนังเลย ตาม Supermarket ต่างๆ ที่พอคนเดินมา เซ็นเซอร์ทำงาน จอมิเตอร์เล็กๆ ก็จะทำงาน มีโฆษณามายัดเยียดให้เราเห็นรับรู้หน้าตาเฉย เหตุผลเพราะเทคโนโลยีมันถูกลง และเมื่อเกิดผลกระทบขึ้นมาทุกคน ล้วนแล้วแต่จะไปกล่าวโทษเจ้าเทคโนโลยีทั้งนั้น ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วผลเสีย คือเนื้อหา ผลดีก็ยังเป็นเนื้อหาอยู่ดี ถ้านำจอใหญ่ขนาดนั้นมาฉายสารคดี หรืออะไรที่มีความรู้เป็นสาระ ได้แต่ฉายโฆษณา คนก็โง่กันทั้งประเทศ นี่ยังไม่ได้รวมถึงเรื่องโป๊ เปลือยนะ เนื้อหานั่นแหละที่ผิด เทคโนโลยีเป็นเพียงตัวขยายผลที่เข้ามาช่วยให้การนำเสนอง่ายขึ้น แรงขึ้น และเป็นตัวกระจายเสียงเท่านั้นเอง มันขึ้นอยู่กับว่าจะนำเสนออะไรออกไป"

เยาวชนไทยกับสื่อคอมพิวเตอร์

การปราบปรามเรื่องโปรแกรมผีเป็นเรื่องที่โง่เง่ามาก เพราะเป็นกำไรที่เด็กไทยมีมากกว่าเด็กนอก สามารถเล่นโปรแกรมอะไรก็ได้ เมื่อสรุปว่าเล่นโปรแกรมอะไรก็ไม่ได้แล้ว ตกลงจะเอายังไงปกติโรงเรียนก็สอนให้เด็กเป็นควายอยู่แล้ว แถมยังไม่มีช่องทางให้เด็กศึกษาอีก

"คุณภาพงานของไทยกำลังอยู่ในช่วงปรับปรุงและกำลังพัฒนาตัวเองอยู่ ก่อนหน้านี้เราลอกเลียนแบบเขาจนเกิดความรู้สึกถนัดมือแล้ว ข้อดีของเราคือ งานค่อนข้างมีเนื้อหา เนื่องมาจากเราเป็นชาติที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่โบร่ำโบราณ นำมาผสมผสานกับสิ่งที่เราไปลอกเลียนแบบไว้ ดังนั้น จึงไม่มีว่าเราเท่ากันหรือด้อยกว่า แต่ที่เราสู้กับเขาได้คือเนื้อหาหรือแนวคิดในเชิงลึก มีศิลปินไทยอยู่หลายคนเหมือนกันที่ได้การจับตามอง"