คิดถึงไอ้ใบ้มั่งม่าย ถึงมันอีแหลงไม่ได้ แหลงได้มันคงจะบอก ยังรักไอ้ใบ้เหลยม่าย เห็นน้องเงียบหาย ไอ้ใบ้มันยังเฝ้าคอย เสื้อลายที่น้องซื้อให้ พี่ยังจำได้ ใบ้เก็บเอาไว้ ไม่ได้ใช้สอย คิดถึงน้องอยู่บ่อยๆ สายลมหงอยๆ ล่องลอยไปตามลำคลอง หยิบเสื้อที่น้องซื้อให้ เอามาแนบกาย ใบ้ยืนร้องไห้ ฮือ ฮือ… ยังรักไอ้ใบ้เหลยม่าย เห็นน้องเงียบหาย ไอ้ใบ้มันยังเฝ้ารอ เสื้อลายที่น้องซื้อให้ ใบ้ยังจำได้ ใบ้เก็บเอาไว้ ไม่ได้ใช้สอย

ความรักทำให้คนตาบอด คำคมที่สัมผัสหูตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ และยังเชื่ออยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง ‘มาลีฮวนน่า’ วงดนตรีขวัญใจของผม คลอด ‘บังใบ้’ ชุดล่าสุด เพลงไอ้ใบ้ก็ทำให้ผมรู้ว่าพิษสงของความรักไม่ได้ทำให้คนตาบอดเพียงอย่างเดียว ความรักทำให้สัมผัสหลักๆ ของคนที่ตกอยู่ในหลุมพรางหายไปสิ้นเหมือนดั่งไอ้ใบ้ตัวเอกในเรื่อง

หวนคิดถึงคำว่าบริสุทธิ์ มันเป็นอะไรที่มโนภาพสร้างขึ้นมาว่าสวยงามถึงแม้จะไม่เคยเห็นก็ตาม เหมือนดั่งงานศิลปะที่ศิลปินบอกว่ามันเป็นงานบริสุทธิ์ มันไม่ได้รับใช้สิ่งใด ลวดลายทุกตัวล้วนออกมาจากใจรักในงานของผู้เขียนเท่านั้น ภาพๆ นั้นอาจดูไม่รู้เรื่อง หรือไม่มีคุณค่าใดๆ ทางสังคม แต่มีค่าทางจิตใจของคนสร้าง ความบริสุทธิ์เป็นความงามที่ใครๆ เฝ้าหา ภาพที่ผมเห็นคือปุยเมฆสีขาวลอยฟ่องปกคลุมจนมองข้างหน้าไม่เห็น มีนางฟ้าโปรยกุหลาบสีแดง กลิ่นหอม มองไปทางไหนก็สดชื่นโดยไม่มีเหตุผล นี่คือความบริสุทธิ์ของสถานที่ ที่ผมฝันเห็น

ความรักอันบริสุทธิ์ มันไม่ได้หวานชื่นเหมือนกับสิ่งใด ใครมีรักมั่นคงไม่สามารถได้รักที่จริงใจตอบแทน เหมือนการทำดีแล้วไม่ได้ดี แต่ก็ยังคงยึดมั่นในสิ่งนั้น เหมือนสร้างศิลปะแต่คนดูกลับไม่ชื่นชม แต่ก็เป็นความสุขของคนทำ มอบความงามให้แต่กลับได้ความมืดคืนมา โดยมองเห็นลำแสงสีขาวแวววับอยู่ไกลๆ คล้ายมันลอยเข้ามาแต่ก็ไม่เคยทิ้งระยะห่างนั่นเลย

ความรักแบบไม่เจือสารสังเคราะห์ที่มอบให้คนรัก เหมือนคนตาบอด บ้าใบ้ เห็นหรือได้ยินสิ่งไหนที่เขาทำผิดก็เหมือนไม่รู้ไม่เห็น พูดไม่ออก เพราะถ้าเห็นหรือได้ยินผลที่ตามมาคือการสูญเสียเขาหรือเธอไป ผลสุดท้ายก็ลงเอยที่คำว่า “ที่ใดมีรักที่นั่นย่อมมีทุกข์”



'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''