เพลง : ตั้งวงเล่า
ศิลปิน : คาราบาว

ผลงานชุดที่สองถัดจาก หนุ่มบาว-สาวปาน ของราชาสามช่า แอ็ด คาราบาว กับ RS PROMOTION ที่ชื่อว่าตั้งวงเล่า

ครั้งนี้แอ๊ดตั้งวงเหล้า และเล่าไปพร้อมๆ กัน เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในสังคม ‘ชายกำจอก’ ที่นับวันก็จะถูกริดรอนสิทธิ์ไปเรื่อยๆ ถูกขับขานเป็นบทเพลงสะกิดใจให้ใครหลายคนได้เกาพอเป็นรสชาติชีวิต ผมในฐานะเข้า-ออกในสังคมกำจอกบ้างเป็นระยะ ได้ฟังครั้งแรกนึกชอบทันที ถึงสาวกคาราบาวหลายคนออกจะไม่ชอบก็ตาม ยอมรับครับว่าหลังๆ นี้แอ๊ดให้กำเนิดบทเพลงที่อ่อนในแง่เนื้อหาลงมามาก ทั้งนี้ทังนั้นเราต้องเข้าใจความเป็นไปของสังคม และการอยู่รอดของศิลปินคนทำเพลงเช่นกัน แต่กระนั้นก็เถอะเนื้อหาก็ยังไม่วายกระแนะกระแหนสังคมตามแบบฉบับคาราบาวพอที่จะเปิดทางแยกของความคิดให้เราได้แง่มุมใหม่ๆ หรืออย่างน้อยก็มีหนึ่งละที่คิดเหมือนเราเพื่อยืนยันว่าเราไม่โดดเดี่ยว

เครื่องดื่มแอลกอฮอล์มีคู่กับมนุษย์โลกหลายพันปี ถูกพัฒนาสายพันธุ์เพื่อให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม และผู้คนมากมาย แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามันสำคัญต่อชีวิตมากน้อยเพียงใด หากไม่มีเครื่องดื่มชนิดนี้ไม่แน่โลกอาจจะไม่ได้ต้อนรับ วรรณกรรม ดีๆ อีกหลายเรื่องก็ได้ และโลกคงไม่รู้จักมังกรโบราณโก้วเล้ง ก็เป็นแน่ อีกนั่นแหล่ะเหล้านะไม่ใช่น้ำหวานถ้ารักดื่มควรรู้ประมาณ และควรดื่มมันเพื่อไปทำการใหญ่ จากเพลง ชายกำจอก ที่สำคัญถ้าไม่ได้ฟังเพลงนี้ผมก็คงไม่รู้หรอกว่า ‘ขวานไทยใจหนึ่งเดียว’ ที่ฟังคราใดขนลุกซู่ครานั้น เลือดรักชาติเดือดปุดๆ นั่นก็ถือกำเนิดมาจากวงเหล้า

ประมาณ 5 ทุ่มคืนหนึ่งของกรุงเทพฯ ผมหยิบรีโมทเปิดดูทีวีหลังจากที่ฟังเพลงในชุดนี้จบไปหลายเที่ยว โฆษณารายการเกี่ยวกับเด็ก การรณรงค์ให้เด็กเป็นคนดีบางตัวยังโผล่หน้าสลอนมาในตอนนั้น

5 ทุ่มกว่า เวลาที่รัฐบาลถีบโฆษณาเหล้าเบียร์ให้ไปประกาศทำยอดขาย เพราะอ้างว่าหนีเด็ก แต่เหตุไฉนรายการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับเด็กจึงไปโผล่เวลานั้นได้ นั่นย่อมแสดงว่าต้องมีเด็กดูใช่ไหม? แล้วประโยชน์ของการเนรเทศเวลาออกอากาศของโฆษณาเหล้าเบียร์คืออะไรกันแน่

ไม่กี่อึดใจดูเหมือนว่าจะห้ามโฆษณาเหล้าโดยเด็ดขาด ไม่ว่าช่วงเวลาใดๆ ในทีวี รวมทั้งซุ้มเบียร์และป้ายโฆษณาด้วย ผมว่ามันเหมือนเป็นการบีบบังคับให้เดินอีกทางหนึ่ง และทางนี้ก็ดูเหมือนจะเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้ดีกว่า และหนูน้อยตาดำๆ มีโอกาสรับได้เต็มๆ เชียว นั่นคืออินเตอร์เน็ต ลองคิดดูว่าจะมีสินค้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตัวไหนไปซื้อช่วงออกเวลาในรายการเด็ก แต่ถ้าเป็นสื่ออินเตอร์เน็ตแค่คลิกเดียวเห็นได้หมด ดูได้นาน แถมถูกอีกต่างหาก ไม่กี่ร้อยบาท ก็สามารถเช่าพื้นที่โฆษณาได้เป็นเดือนๆ ในขณะที่เวลาของทีวีตกนาทีละเป็นแสน อีกทั้งยังเลือกได้อีกว่าจะลงในเว็บไซต์ใด ผมว่าเว็บไซต์ของสถานบันเทิงเข้าท่าดีเหมือนกัน เจาะกลุ่มเป้าหมายดีเยี่ยม ประหยัดได้ผลกำไรมหาศาล แล้วจอทีวีก็จะมีแต่สิ่งสวยงามไร้สิ่งมึนเมา แต่อย่าลืมว่ากาลเวลามันผ่านไปเด็กติดจอคอมฯ มากกว่าจอทีวีเสียอีก ก็นี่มันยุคไหนแล้ว

ไม่จำเป็นต้องจนถึงจะนั่งชนแก้ว คนมีเงินเป็นแถวกินเหล้าเพื่อหย่อนใจ ไม่จำเป็นต้องเครียด แล้วให้เหล้ามาผ่อนคลายหรอกทีวี โฆษณาขำดีดูกี่ทีก็ตลก อย่างที่เพลง ‘ทีวีกับขี้เมา’ บอกแหล่ะครับ ไม่จำเป็นต้องจนเครียด ถึงจะกินเหล้า คนรวยเมาเหมือนหมา (ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนคิดคำเปรียบเทียบนี้คิดมาได้อย่างไร และเอาประสบการณ์หรือหนังสือเล่มไหนมาอ้าง ที่สงสัยเป็นเพราะว่าผมไม่เคยเห็นหมากินเหล้าน่ะสิครับ ถ้าหมามันรู้เรื่องป่านนี้เราคงได้เห็นม็อบสุนัข ว่าเรื่องด้วยสิทธิสัตวชนกันแล้ว) เป็นที่รู้ว่าการดื่มเหล้านั้นมีหลายปัจจัย ใครเมาแล้วกลายสภาพเป็นปีศาจร้ายสังคมก็จะประนามไปเองว่าเมาแล้วไม่มีคุณสมบัติผู้เมา แล้วใครมันจะตั้งวงด้วย ฟังเพลงชุดนี้แล้วทำให้คิดว่าหากใช้หลักศีลธรรมมาสอนให้คนมีจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีกันมากขึ้นดีไหม กฏหมายว่าด้วยเรื่องการกระทำความผิดอันเกิดจากพิษสุราหนักๆ เข้าไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา เพราะก่อนดื่มก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าบริโภคเกินงามจะเป็นเช่นไร

อยากเมาให้พับ รถไม่ได้ขับจับแท็กซี่มา จากเพลง ‘ราชันย์ฝันสลาย’ ยังสนับสนุนให้ทุกท่านที่ต้องการเมาถึงขั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ทำตามนโยบายของรัฐอย่างเข้มงวด ฟังแล้วก็มีอะไรให้เก็บมาคิดอยู่เหมือนกัน นโยบายของรัฐตลอดจนบทลงโทษฟังดูแล้วก็น่าสนับสนุนและเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แต่ที่รับไม่ค่อยได้ก็คือการกีดกันโฆษณาเหล้าเบียร์นี่เอง ถ้ามาคิดดูระหว่างทีวีกับเหล้าอะไรมอมเมาเยาวชนมากกว่ากัน อันนี้ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของครอบครัวคอยรับบทเป็นกระดาษทรายขัดเกลาลูกหลานมากกว่าสิ่งอื่นแล้วล่ะ

อีกหลายเพลงในตั้งวงเล่า มีแง่คิดจากวงเหล้ามากมายให้เราแตกแขนง ลองหามาฟังดูครับ ไม่ได้สนับสนุนให้ดื่มเหล้า แต่ยกมาเพื่อให้คิดว่ารอบด้านตัวเรานอกจากเหล้าแล้วยังมีอีกหลายอย่างที่คอยมอมเมาเราอย่างไม่รู้ตัว จิตสำนึกจากข้างในนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดครับ

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''