มีกลิ่นอายของความเหงารวยรินอยู่ในความสลัว ให้ฉันสัมผัสได้ทุกครั้งที่คุณก้าวเข้ามาในร้าน เมื่อคุณหย่อนร่างลงในมุมประจำของคุณ
คุณชอบนั่งตรงนั้น ไม่มืดไม่สว่าง ไม่กว้างและไม่แคบจนเกินไป ฉันรู้ว่าที่ว่างกว้างๆ อาจฆ่าคุณให้ตายได้ คุณจึงสอดตัวลงในซอกเดิมของคุณเสมอ เพื่อใช้เวลาซึมเศร้า ยิ้มแย้ม ดื่มด่ำกับความต้องการที่ไม่มีคำอธิบายภายในตัวคุณเอง
ฉันรู้ อีกไม่นานคุณจะมีเพื่อนแก้เหงา เช่นเดียวกับคืนอื่นๆ คุณจ่ายค่าผ่านประตูด่านที่หนึ่ง เข้าสู่มุมมืดของตัวเองด้วยราคาสองดื่ม คุณจะทำเป็นยิ้มตาหวานเยิ้ม แสดงบทเจ้าชู้ยักษ์ ออกอาการเต็มสองไม้สองมือ กอดรัดฟัดเหวี่ยง คล้ายจะตักตวงผลประโยชน์จากเงินลงทุน
ฉันเชื่อ...คุณก็รู้เท่ากับที่ฉันรู้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนแต่เป็นพิธีกรรม หลอกตัวคุณเองให้อุ่นใจไปวันๆ ไม่ต่างกับการเปลี่ยนผ้าพันแผล จากผืนเก่าชุ่มเลือดชุ่มหนอง เป็นผืนใหม่ ขาวสะอาดปลอดเชื้อ ปิดทับซ่อนแผลเก่าเน่าเฟะที่คุณไม่มีทางรักษา และกำลังกัดกินคุณลึกลงไปภายใน
หลังจากพิธีกรรมบทแรกผ่านไป มือของคุณจะควานลงไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบบุหรี่สูบ ปลดปล่อยควันสีชาผ่านริมฝีปากเย็นชืด ดวงตาแห้งแล้งของคุณเลื่อนลอยหาย เหม่อตามกลุ่มควันละล่องไร้ทิศทาง ลอยไปพร้อมกับจิตวิญญาณ เมื่อนั้น...พิธีกรรมบทสองเริ่มต้น ภวังค์ของคุณเปิด คุณเลิกใส่ใจกับบทบาทแกนๆของเครื่องบูชายัญดิ้นได้ในบทแรก ไม่ว่าใครจะซบอยู่บนบ่า อาจดูเหมือนคุณกำลังเป็นฝ่ายขาดทุน เสียเปรียบ ถ้าการเรียกดอกผลจากค่าดื่มกลายเป็นความนิ่งเฉย แต่คุณคำนวณระยะคืนทุนได้ไม่ยาก เพราะร้านปิดตรงเวลา บางที...ผู้รับว่าจ้างซึ่งกำลังคลอเคลียอยู่แนบชิด อาจจะกำลังทำหน้าที่เป็นแค่ยามเฝ้าประตู ให้คุณได้เข้าไปหมกมุ่นอยู่ในห้องลับของจิตใจคุณอย่างปลอดภัยโดยไม่รู้ตัว
แล้วการแสดงก็เปิดฉาก กลไกชัดเจนดำเนินไปตามแบบแผน คุณเลือกเพลง หยิบไมโครโฟน กรอกบรรเลงเสียงทุ้มนุ่มลงไปประสานกับจังหวะดนตรีอิเลคโทรนิคส์ พร้อมกับใครบางคนเริ่มงานของตัวเอง

โน้มตัวลงไปเปิดสวิทช์ปลุกไมโครโฟนส่วนตัวของคุณ บรรเลงเพลงที่เธอถนัดโดยปราศจากเสียงร้องและดนตรี อาศัยเพียงจังหวะทำให้คุณเคลิบเคลิ้มได้ทุกครั้งคราว ด้วยลีลาระดับมืออาชีพของเธอ เป็น "ความสุข" เล็กๆน้อยๆที่คุณค้นพบว่า "ซื้อได้"

แต่บางครั้ง สิ่งที่คุณซื้อมาเป็นเพียงกล่องเปล่า มียี่ห้อ"ความสุข"ประทับอยู่ข้างกล่อง คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกใครหลอก คุณสับสนหลงทาง เผลอ"ติดกับ"ความคิดตัวเอง คุณเดินวนหาทางออกวุ่นวายอยู่ในหัว เหนื่อยล้า เริ่มท้อใจ ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง คุณมองหาคนแข็งแรงสักคนยื่นมือมาพยุงคุณให้ลุกขึ้น ลูบหน้าลูบหลัง ปลอบประโลมจนคุณผ่อนคลาย ชี้ทางสว่างพร้อมกับมอบกำลังใจให้คุณเดินต่อไปจนเจอคำตอบ แล้วคุณก็ร้องไห้ ชวนสมเพช เพราะคุณรู้ว่าไม่มีคนอื่น อยู่ในเขาวงกตของคุณ มีแค่ตัวคุณเท่านั้น เดินหลงคว้างอยู่ลำพังทุกวันทุกคืน

คุณคงนึกว่าคุณเป็นคนโชคร้ายที่สุด คุณเข้าใจผิด ทุกคนมีเขาวงกตของตัวเอง ฉันอยากจะสงสารคุณ แต่น่าเศร้าใจเสียจริง คุณไม่ใช่คนน่าสงสารคนเดียวในโลก และความสงสารของฉันก็ไม่ได้มีมากมายเหลือพอจะแบ่ง ใครๆก็ต้องการให้ใครสักคนโอบกอดปลอบโยนเราทั้งนั้น
ช่วงเวลาเดียวกับร่างกายของคุณกำลังรับบริการ จิตใจคุณกำลังทำงานหนัก ถ้าให้ฉันเดา คุณคิดถึงใครอีกคนโดยไม่ได้ตั้งใจ คนที่รอคุณอยู่ที่บ้าน ใครคนนั้น...นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของคุณ เพ่งละครหลังข่าวใจจดใจจ่อ หัวเราะกับบทพูดขำขันของคนรับใช้ในครัว น้ำตาซึมเมื่อนางเอกถูกไล่ออกจากบ้าน ชีพจรเต้นเร็วแรงยามถึงบทพิศวาทแล้งๆบนจอ แต่นั่นก็ทำให้เธอฝันได้ เป็นอีกพิธีกรรมหนึ่ง มีรูปแบบต่างไปจากพิธีกรรมของคุณ โหยหาในสิ่งเดียวกัน ใครคนนั้นกำลังตะเกียกตะกาย หลบหนีออกจากชีวิตจริงอันหนักหน่วง ชั่วครู่ชั่วยาม ไม่ต่างกับคุณ เพียงแค่วิธีของเธออาจดูโง่เขลาไร้สาระในสายตาของคุณ แต่มันก็มีความหมายมากพอจะเป็นเหตุผลให้ใครคนนั้นของคุณ หายใจต่อไปได้ จนถึงเวลาเดียวกันของวันต่อไป

เช่นเดียวกับครั้งอื่น ตาเหม่อๆของคุณมักจะลอยมายังฉัน เราสบตากันบ่อย จ้องมองกันนิ่งๆ ทอดสายตาผ่านความว่างเปล่าของกันและกันเนิ่นนาน ด้วยเลือดเนื้อส่วนที่ยังเหลือในหัวใจ คุณกับฉันรับรู้ร่วมกัน มีรูปแบบความสัมพันธ์บางอย่างเกิดขึ้นเงียบๆ ในความว่างระหว่างเรา เราต่างมองเห็นก้อนน้ำแข็งของเราคนละก้อน วางทับอยู่บนแผลเน่า เราพยายามซ่อนมันไว้ใต้ผ้าพันแผลขาวสะอาด

เราพยักหน้าทักทายกันภายในใจอย่างสุภาพเสมอ ไม่เคยเอ่ยทักทายกันด้วยคำพูด ฉันเชื่อว่าคงมีสักวัน เราคงจะลุกจากมุมของเรามาสัมผัสกัน แต่เราก็ระแวดระวัง หวาดกลัวเกินกว่าจะทำเช่นนั้น เส้นขีดกลางระหว่างเรา ไม่เพียงกั้นเราไม่ให้ล่วงล้ำมุมส่วนตัวของอีกฝ่าย หากเป็นเครื่องช่วยรักษาระยะห่าง ประคับประคองความใกล้ชิดของเราให้มีอายุยาวนาน เพราะเราต่างเฉลียวฉลาด มิหนำซ้ำยังมีแผลแบบเดียวกัน เราจึงยินดีในภาวะเส้นขนานที่เกิดขึ้น อย่างน้อย...มันอาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เหลือให้เราได้มั่นใจบ้าง ในชีวิตที่หาความแน่นอนอะไรไม่ได้เลย
เพราะเราไม่รู้จักกัน ไม่เคยพูดจากัน เพราะเราไม่อาจคาดหวังสิ่งใดจากกันและกัน เราจึงปลอดภัยจากความผิดหวังทุกรูปแบบจากความสัมพันธ์นี้ น่าแปลก...เราเชื่อว่ามีความเข้าใจบางอย่าง เราสามารถหยิบยื่นให้กันและกันได้ ทั้งที่เราก็ไม่เคยส่งอะไรให้กันจริงๆ นอกจากสายตา เพียงแค่นั้นก็ช่วยให้เราอบอุ่นขึ้นมาบ้าง แม้ก้อนน้ำแข็งจะยังคงอยู่
เราต่างโหยหาความอบอุ่น ฉันเชื่อว่าไม่เคยมีใครให้คุณได้มากพอ ไม่ว่าคุณจะมีแผ่นอกกว้างหรือวงแขนอันแข็งแรงสักแค่ไหน ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน ที่อ้อมแขนของคุณไม่อาจโอบกอดตัวเองให้อุ่นขึ้นมาได้เลย สิ่งเดียวซึ่งเราพอจะทำได้ คือเปิดอ้อมแขนของเรา โอบกอดคนอื่นให้เขาอบอุ่นก่อน

ไม่ว่าโลกจะเรียกการกระทำแบบนี้ว่าความเสียสละ การให้ หรือการลงทุนก็ตาม มันเป็นสิ่งจำเป็นมาก และเราทำได้เพียงเท่านั้นจริงๆ ที่เหลือคือการสวดอ้อนวอน หวัง เฝ้ารอให้ใครสักคนโอบกอดเราบ้าง

ทุกครั้ง...เมื่อคุณคิดได้ถึงตรงนี้
คุณจะรู้สึกอยากกลับบ้าน
พอคุณลุกขึ้น ฉันก็ลุกขึ้นตามโดยอัตโนมัติ แค่เสี้ยววินาที ฉันจะหายไปจากสายตาคุณโดยไม่บอกลา เราไม่เคยพูดกันสักคำ แต่ฉันกล้าคิดว่าไม่มีใครในโลกจะรู้ จะเข้าใจอิริยาบททั้งทางกายและทางความคิดของคุณได้ดีไปกว่าฉัน คุณอาจจะรู้สึกเหมือนเคยเจอกับฉันมาก่อน คนที่คุณเคยเจออาจจะดูคล้ายฉัน เรื่องนั้นเป็นไปได้ ไม่ยากเลยหากคุณจะเจอใครหน้าเหมือนฉันตามที่ต่างๆ แต่รับรอง...คนที่คุณเห็นไม่ใช่ฉันแน่นอน เพราะตัวตนของฉันในแบบที่คุณกำลังเห็นอยู่ จะปรากฏได้ก็แต่ในสถานที่แห่งนี้เท่านั้น
ฉันจะมีตัวตนขึ้นมาก็ต่อเมื่อคุณนั่งตรงมุมเดิม บนโซฟาตัวเดิม และหันหน้ามาทางกระจกเงาบานนี้ แล้วคุณก็จะเห็นฉันอยู่ข้างในนั้นเสมอ