YES! Magazine

Survival


	The Art of Survival "เปียก"
	RCA girl
	ฉันวิ่งฝ่าสายฝนไปยังรถที่จอดไว้กลางลานจอด หน้าตาผมเผ้าจะเปียกปอนก็ช่างมัน เพราะคืนนี้ฉันไม่มีนัดกับใครที่ไหนต่อ ฝนตกหนักแบบนี้รถคงจะติดหายห่วง ผู้คนคงไม่มีอารมณ์จะถ่อไปสนุกกับใคร คุณเดินจ้ำไปพร้อมๆกัน แต่คุณไม่เปียก ปลอดภัยอยู่ใต้ร่มสีดำคันใหญ่ สายตาของคุณเป็นมิตรและเชื้อเชิญ ฉันยิ้มแทนคำขอบคุณแต่ทำท่าให้รู้ว่าปฏิเสธอยู่ในใจโดยไม่ต้องลังเล หญิงชายแปลกหน้าสองคนจะถลาไปเบียดกันใต้ร่มคันเดียวก็ดูจะผิดวิสัย ไหนจะเป็นเวลาค่ำแบบนี้อีก... เปียกฝนมันไม่ถึงตายหรอกนะคะ...คุณขา แต่ถ้าไฟช็อตละก็...ไม่แน่ คุณกดรีโมทเปิดเข้าไปนั่งในรถของคุณแล้วเรียบร้อย แต่ฉันยังหากุญแจรถตัวเองไม่เจอ น้ำเย็นๆจากฟ้าสีดำเปียกชุ่มร่าง เสื้อผ้าฝ้ายสีครีมยามเปียกน้ำแนบเนื้อก็โป๊ได้ใจ ไม่แพ้เสื้อขาว ฉันก้มลงความหากุญแจรถในกระเป๋า...ไม่มี กุญแจอยู่ไหน?? คุณสตาร์ทรถ แต่ยังไม่เปิดไฟ และยังไม่ออกรถ กุญแจของฉันอยู่ไหน???? ฉันคงจะต้องเปียก เข้ารถไม่ได้ ฉันน่าจะวิ่งกลับไปที่ตึก แต่ร้านรวงในนั้นก็เริ่มจะปิด ไฟในร้านฟาสท์ฟูตที่ฉันเพิ่งเดินออกมาก็ดับมืด ถ้าวิ่งกลับไปที่หน้าร้าน ฉันก็คงต้องยืนอยู่มืดๆใต้ชายคาหน้าร้าน...คนเดียว ดูเหมือนฉันกับคุณจะเป็นลูกค้าสองคนสุดท้ายในร้าน คุณนั่งคนเดียว แต่ไม่ได้ทำท่าเหมือนรอใคร คุณคงมาคนเดียว กินคนเดียว และกลับคนเดียว คุณคงเพิ่งเลิกงาน แวะหาอาหารจานสะดวกสำหรับมื้อเย็นเพื่อเตรียมไปต่อที่ไหนสักแห่ง หรือกลับบ้านไปหาใครสักคน แต่ไม่หรอก...ถ้าคุณมีใครสักคนรออยู่ที่บ้าน คุณคงไม่มานั่งร้านฟาสท์ฟู๊ดก่อนกลับบ้านหรอกนะ คุณอาจจะกำลังรอเวลานัดเพื่อหาที่ไป คุณดูน่าสนใจ ที่สำคัญ...นิ้วของคุณไม่มีแหวน … … … … … … … … … ฉันยังหากุญแจไม่เจอ ฝนยังไม่หยุดตก และคุณก็ยังไม่บึ่งรถของคุณออกไปเสียที "มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ...หากุญแจไม่เจอ???" "ค่ะ...หาไม่เจอ" คุณเปิดประตูรถลงมา กางร่มเดินมาใกล้ๆ "คุณคงต้องจอดรถทิ้งไว้ กลับไปเอากุญแจสำรอง แต่แหม...ซอยนี้ก็ลึกมากๆแท็กซี่ก็ไม่ผ่าน คุณจะไปไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่งให้" "จะดีหรือคะ...เอ่อ" ฉันอยู่ใต้ร่มเดียวกับคุณ "ไม่ต้องกลัวครับ ผมรับรองได้ ผมทำงานอยู่ข้างบนตึกนี้ คุณละครับ แวะมาทานอาหารที่ร้านใต้ตึก หรือว่าคุณทำงานบนตึกนี้เหมือนกัน" "ฉันไม่ได้ทำงานบนออฟฟิศที่ตึกนี้หรอกค่ะ มาทำธุระนิดหน่อยแล้วก็แวะทานมื้อเย็น" "มิน่าล่ะ...ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย" "ค่ะ...ฉันก็ไม่คุ้นหน้าคุณ" "ไปรถผมก็ได้ครับ" "จะดีหรือคะ...แหม เกรงใจ คุณอาจจะมีธุระ" "ไม่เป็นไรครับอย่าห่วงเลย ผมนัดเพื่อนไว้ตอนสามทุ่ม แต่พอเห็นฝนตกคิดว่าจะแคนเซิลดีกว่า" "คือฉัน..." "ไม่ต้องห่วงเรื่องรถหรอกครับ แถวนี้ค่อนข้างปลอดภัย คุณกลับบ้านไปเอากุญแจแล้วพรุ่งนี้กลับมาเอารถก็ได้" "ฉันรอแท็กซี่ดีกว่าค่ะ...ตั้งใจจะโทรให้เพื่อนมารับ โทรศัพท์ก็แบตหมดพอดี จะโทรสาธารณะก็จำเบอร์ไม่ได้ มันอยู่ในเครื่องหมดเลย...แย่จัง" "ไปรถผมก็ได้ครับ ถ้าคุณไม่สบายใจจะลงแถวถนนใหญ่หน้าปากซอยก็ได้" "เอางั้นเหรอคะ...ก็....โอเคค่ะ...ไปก็ไป....ไม่รบกวนจริงๆ นะคะ" "ไม่เลยครับ ยินดีมากๆ" แล้วคุณก็เอื้อมมือมาโอบไหล่ฉัน "เข้ามาอีกนิดก็ได้ครับ...เดี๋ยวเปียกฝนจะไม่สบาย" ฉันเปียกไปหมดแล้วทั้งตัว แต่เบียดไหล่เข้ามาชิดตามที่คุณบอก หันไปมองป้ายทะเบียนรถเป็นการสั่งลา "ห่วงรถใช่ไหมครับ...อย่าคิดมาก ได้กุญแจแล้วค่อยมาเอานะครับ ผมว่าไม่หายหรอก ยามหน้าตึกก็มี" "ค่ะ..." ฉันตอบเบาๆก่อนหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะข้างคนขับในรถคุณ แต่ฉันไม่ได้ห่วงอะไรกับรถคันนั้นหรอกคุณขา... ฉันไม่ได้ขับรถมาสักหน่อย … … … … … … … … … นั่นมันรถใครก็ไม่รู้ … … … … … … … … … หมายเหตุ สำหรับสุภาพสตรีที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองดูดีเวลาเปียก และไม่ได้ใช้เมคอัพเป็นน้ำ ไม่แนะนำให้ใช้มุขนี้

contact : editor@yes-wedo.com Tel. 0-2331-1610 Fax. 0-2331-1618