YES! Magazine

Thought


	THOUGHT ของเล่น....ไม่เป็นเรื่อง katsu_pum@yahoo.com

	วันนี้ไปหาอะไรกินในซอยหลังบ้าน ลักษณะเป็นร้านค้ารายรอบลานตรงกลาง มีที่นั่งรวมจัดไว้เป็นบล็อกๆ เราสามคนพี่น้องเลือกที่นั่งเหมาะๆ ใกล้ร้านส้มตำของโปรด เห็นเด็กโต๊ะข้างๆ คนหนึ่ง สงสัยจะเป็นลูกแม่ค้าแถวนั้น อายุซักประมาณสี่ห้าขวบ ในมือถือเชือกฟางสีแดงอยู่เส้นหนึ่ง ฟังดูไม่เห็นจะแปลกประหลาดตรงไหน แต่พอมองไปแล้ว เราสามคนต่างก็หัวเราะพร้อมๆ กัน ทำไมนะเหรอ ก็คิดดูสิผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว แค่เชือกฟางเส้นเดียวก็ยังเป็นของเล่นสุดสนุกสำหรับเด็กอย่างเราๆ อยู่ได้ มีเชือกอยู่เส้นเดียว ดึงไปดึงมา มัดนู่นมัดนี่ ฉีกเล่นบ้าง ผูกกับถุงพลาสติกเล่นแทนว่าว เล่นคนเดียวก็ได้ เล่นกับเพื่อนก็ได้ เอาเชือกฟางมาพันรอบๆตัวเรากับเพื่อน ก็กลายเป็นรถไฟขบวนหนึ่ง ยังกะเชือกมหัศจรรย์ของโดเรมอน แล้วสังเกตไหมว่า เด็กๆเนี่ยะ มือไม้มันจะอยู่ไม่ค่อยสุข นัวเนียไปมาตลอด เกาะนู่น แกะนี่ คว้าอะไรได้เป็นดึงไปหมด โดยเฉพาะตลับเทป ไส้มันยาวเท่าไหร่ก็ดึงมันออกมาให้หมด ไม่รู้จะอยากดูอะไรกันนักหนา ดึงอย่างเดียวยังไม่พอ ยังพาเอามันไปผูกกับถุงก็อบแก๊บยิ่งมันกว่าเชือกฟางเข้าไปอีก ได้เหนื่อยอีกละสิ วิ่งกันให้ขาขวิด ลมไม่มีกูก็จะเล่นละนะ ไอ้ว่าวราคาแพงตัวนี้ เออนะ...พอลองนึกดู เด็กๆ นี่มันก็จินตนาการแปลกดี คิดอะไรเป็นเรื่องเป็นราวไปเรื่อยเปื่อย จับอะไรได้ก็ติ๊ต่างให้มันเป็นของเล่นได้ทั้งนั้น ไม่ต้องไปเสียเงินราคาแพงซื้อของเล่นลับสมองเหมือนที่โฆษณากัน เราก็ฝึกความสร้างสรรค์กันได้ เด็กบางคนเพราะพ่อแม่ให้มากเกินไป ก็เลยเรียกร้องแต่จะเอาของดีๆ ทั้งๆ ที่บางทีมันไม่ได้มีคุณค่าเหมาะสมกับราคาเท่าไรนัก จริงๆ แล้วเด็กแต่ละคนต่างก็มีความสนุกส่วนตัวอยู่ การที่เราไม่พยายามยัดเยียดความสนุกแบบฟุ่มเฟือยให้เค้านั้นจะเป็นการดี เคยนั่งมองเด็กหลายๆ คน เค้าก็หยิบจับเล่นอะไรของเค้าไปเรื่อย ก็ดูสนุกไปหมดเพราะเค้ายังมีความไร้เดียงสาอยู่ คิดอะไรตามใจที่เค้าอยากจะคิด มีเด็กคนไหนไหมที่ร้องอยากเล่นวิทยุบังคับตั้งแต่อายุขวบสองขวบ เค้าก็นั่งจับกล่อง กระป๋องแป้งวิ่งเล่นไปเรื่อย ถ้าเรายื่นรถให้เด็ก ยังไงๆ มันก็คงเป็นรถ แต่ถ้าเรายื่นขันให้ 1 ใบ ขันธรรมดาๆ อาจกลายเป็นเรื่อ หมวก หรือแม้แต่กลอง ของในบ้านเล่นได้ ของนอกบ้านก็เล่นดี อย่างเช่น เสาป้ายบอกทางข้างถนนที่มันตั้งอยู่หน้าบ้าน มีอยู่สองต้น ไม่ต้องทายเลยว่าเราหาวิธีเล่นมันยังไง ใครจะคิดว่าบ้านนี้มีลูกสาวที่ถนัดเรื่องปีนป่ายนัก ทุกๆ เย็น ใครที่เดินผ่านย่านปากทางลาดพร้าวจะได้เห็นลิงสามตัวแข่งกันปีนเสา ใครเอามือไปแปะป้ายข้างบนได้ก่อนชนะ ทำให้เสาหน้าบ้านเราเป็นเสาที่สะอาดที่สุดในกรุงเทพ ฯ (น่าภูมิใจจริงๆ ) ก็อย่างนี้ล่ะนะ เด็กกรุงเทพฯ อย่างเรามันไม่มีต้นไม้ให้ปีนเล่นอย่างเด็กต่างจังหวัดเค้า จะว่าไปก็มีต้นไม้หน้าบ้านอยู่ต้นหนึ่งเหมือนกัน แต่เราปีนมันไม่ลงหรอก เพราะมันน่าสงสารมาก มันเป็นต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่มีกิ่งอยู่แค่สี่หากิ่งเอง งอๆ แคระๆ แกรนๆ แต่มันต้องทำหน้าที่ดูดควันพิษตลอดแนวถนนแถวนั้นเลยนะ ทำอยู่ต้นเดียวทั้งวันทั้งคืน เราก็เคยไปเล่นกับมันบ้าง เอาสายเทปไปแต่งตัวให้มัน เป็นสร้อยบ้าง เป็นเข็มขัดบาง พันกันรอบเลย ลำบากน้าคนกวาดถนนอีก เล่นกันทั้งวัน ชักเหนื่อยหมดแรง พากันไปกินส้มตำ อืมมม…อร่อยจริงๆ กินกันไม่รู้จักเบื่อจริง ๆ เราก็เตรียมแรงไปหาของเล่นแปลกใหม่กันวันพรุ่งนี้ :)

contact : editor@yes-wedo.com Tel. 0-2331-1610 Fax. 0-2331-1618