ฉันหลงรักมาดอนน่ามาตั้งแต่เด็ก รักตั้งแต่แรกฟัง แรกเห็น ฉันชอบเพลงขอมาดอนน่า แต่สิ่งที่ชอบเกี่ยวกับตัวตนของเธอ ก็มากมายไม่แพ้กัน ฉันคิดว่าผู้หญิงที่ยิ้มพิมพ์ใจที่สุดในโลกคนหนึ่งก็คือเธอคนนี้นี่แหละ ฉันกรี๊ดกับยิ้มกว้างๆ โชว์รอยช่องฟันห่างคู่หน้านั้นมาตลอด ฉันเคยคิดว่าการมีช่องฟันหน้าที่ห่างอย่างเปิดเผย เป็นความน่าเกลียด ความไม่สมบูรณ์อย่างหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้เดินทางผ่านยุคผ่านสมัยมาเกือบยี่สิบปี ในบางช่วงเวลาเธอก็เป็นผู้นำแนวคิดสร้างกระแสแฟชั่น ท่าเต้น แนวเพลง มาดอนน่าเปลี่ยน "LOOK" ของเธอไปเรื่องๆ แต่ละ LOOK ที่เธอนำเสนอออกมาไม่แน่ใจว่าจะมาจากแนวความคิดของ Creative หรือไม่ก็ตาม มันก็มักจะสอดคล้องกับแนวเพลง และสื่อให้คนฟังได้รู้ได้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงตัวตนทางความคิดของเธออยู่เสมอ ในรูปแบบที่เติบโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น สุขุม เฉลียวฉลาดขึ้น แต่สิ่งที่ยังคงไว้เสมอคือ ฝีมืออันฉกาจฉกรรจ์ และกระบวนการนำเสนอโสตศิลป์ของเธอ ออกสู่สังคมด้วยรสชาติเจ็บแสบเผ็ดร้อน ชนิดไม่เคยลดราวาศอกให้ใคร

ภายใต้ความเปลี่ยนแปลงระลอกแล้วระลอกเล่าของผู้หญิงคนนี้ สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนตามไปด้วยคือรอยยิ้มและรูปลักษณ์ร่างกายของเธอ รอยยับใต้ตาและริ้วรอยย่นตามธรรมชาติยามแย้มยิ้มปรากฏชัด เธอไม่เคยแสดงให้เห็นว่าเธอต้องการปกปิดซ่อนเร้น ไม่ว่าจะด้วยศัลยกรรม การแต่งหน้า การจัดแสง มุมกล้อง หรือการรีทัชในคอมพิวเตอร์ ราวกับว่าริ้วรอยเหล่านั้นเป็นเครื่องประดับล้ำค่าอันทรงเกียรติ ที่กาลเวลาบรรจงสวมให้เธอ เพื่อเป็นเครื่องหมายเชิดชูความสามารถ ที่มากขึ้นตามอายุและประสบการณ์

เคยมีคนบอกว่ามาดอนน่าอยากจะเป็นมาริลีน มอนโร แต่ฉันว่ามันน่าขำ เพราะมาดอนน่า ยิ่งใหญ่กว่าแม่สาวยั่วสวาทรุ่นคลาสสิคร้อยพันเท่า หากเธอจะอยากแต่งเป็นอย่างนั้นบ้างเป็นครั้งคราวเพื่อความสนุก ล้อเลียน เสียดสี ให้โลกได้หัวร่อสมเพชกับชะตาชีวิตที่ผลิกผันในช่วงสั้นๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยโด่งดังคับฟ้า และตายจากไปอย่างน่าทุเรศ จนเกิดเป็นเรื่องเล่าขานกลายเป็นตำนาน "มาริลีน มอนโร"

ฉันคิดว่ามาดอนน่า รู้จักตัวเธอเองดีพอ ว่าเธอมีอะไรพิเศษมากมายกว่าผู้หญิงคนนั้น มาริลีนเป็นเพียงผู้หญิงที่ขายในสิ่งที่พระเจ้าให้เธอมาฟรีๆ และกระชากกลับคืนไปในช่วงเวลาสั้นๆ ของฟรีที่ว่าคือความงามของเรือนกายกับสังขารในวัยเยาว์ แต่สำหรับมาดอนน่านั้นกลับไม่ใช่ และไม่ใกล้เคียง พระเจ้าอาจจะมอบพรสวรรค์ให้เธอหนึ่งเมล็ด และเธอก็นำมันมาเพราะปลูกในตัวเอง ใส่เรี่ยวแรง ความตั้งใจของตัวเองลงไป รดน้ำพรวนดิน ใส่ปุ๋ย รากของเมล็ดพรสวรรค์หยั่งลงลึกไปในตัวเธอ ดื่มกินจากชีวิต วิญญาณของเธอ ออกดอกออกผลและให้เมล็ดใหม่ๆ เพิ่มขึ้นกับเธอ เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เกิดจากการผสมผสานตัวตนของเธอ กับพรสวรรค์ที่พระเจ้าให้มา และไม่มีใครฉกฉวยเอาคืนไปจากเธอได้ แม้แต่ "พระเจ้า" หากเธอยังมีลมหายใจ

ฉันรักมาดอนน่า