ฝนมาอีกแล้วนะคะ...

จะนัดกันมากับผู้ว่าฯก.ท.ม.คนใหม่หรือเปล่าก็ไม่ทราบ
สมัยนี้...ไม่ว่าของซื้อของขาย หรืออะไรต่อมิอะไรเขาก็นัดแนะให้จัดมาเป็นแพกเกจกันทั้งนั้น
เท่าที่สังเกต รายไหนมาโดดๆหัวเดียวกระเทียมลีบมักไม่ไปค่อยรอด

แต่ความโดดเดี่ยวหลังพวงมาลัย บนถนนสายยาวเหยียด รอบข้างมีรถอีกนับร้อยนับพันคันจอดนิ่งอยู่ใกล้ๆ เป็นเรื่องปกติ

ดิฉันเป็นเด็กบ้านนอกที่เข้ามาอยู่กรุงเทพฯได้ 17 ปีแล้ว
คงไม่ว่ากันนะคะ ถ้าวันนี้จะขอใช้สิทธิ์พูดอะไรในฐานะ คนกรุงเทพฯ คนหนึ่ง
มองกรุงเทพฯด้วยสายตาของ คนกรุงเทพฯ คนหนึ่ง

ริมทางเท้าใต้สถานีรถไฟฟ้า คนยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งรอขึ้นชัทเทิลบัส ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างน่าประหลาด หลายคนยืนเหม่อมองป้ายหาเสียงของผู้สมัครผู้ว่าก.ท.ม. ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนเกาะกลาง ป้ายผ้าโฆษณาผืนใหญ่หน้าห้างหรูพะเยิบพะยาบตามแรงลม สินค้าแพงที่สุด ดีที่สุด ทันสมัยที่สุด มีขายอยู่ในห้างนั้น ไม่น้อยหน้าห้างหรูตามมหานครใหญ่ทั่วโลก
เด็กสาวชุดนักศึกษาในแท็กซี่เขียวเหลือง เหลือบเห็นศาลพระภูมิขนาดใหญ่ตรงหัวมุมถนน รีบยกมือขึ้นไหว้
ผ่านไปอีกหนึ่งแดง สองแดง สามแดง...เลี้ยวขวา สี่แดง ห้าแดง...จอด

เด็กขายพวงมาลัยเดินเข้ามาใกล้คู่กับเด็กเช็ดกระจก ชายหนุ่มในรถสปอร์ตคันงามสะบัดทั้งหน้าทั้งมือไล่อย่างฉุนเฉียว ผ้าสกปรกผืนนั้นไม่คู่ควรกับรถยุโรปป้ายแดงราคาหลายล้าน
ขอทานชราสัปหงกพิงป้ายโฆษณากล้องดิจิตอลรุ่นใหม่ล่าสุด ฝันถึงอะไรไม่รู้ อาจจะเป็นบ้านสักหลังหรือแค่ข้าวมันไก่สักจาน ขณะเดียวกับอีกหลายชีวิตกำลังอิ่มหนำกับอาหารรสเลิศในเรือสำราญริมเจ้าพระยา ที่ตรงนี้…ชายหนุ่มบางคนใช้เป็นทำเลบอกรักให้หญิงสาวได้ชื่นอกชื่นใจ โดยมีกลีบดอกไม้ชุ่มน้ำจากปากคลองตลาดเป็นสักขีพยาน
ริมท่าน้ำ ไม่ไกลกันนั้น ชายหนุ่ม หญิงสาว และไม่สาว จับจองทำเลพื้นที่รายรอบกำแพงสูงตระหง่าน ทหารยามถือปืนยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น เฝ้าดูผู้คนรอบข้างทำมาหากิน บางคนทำมาหาเที่ยว ทำมาหาสนุก หาโอกาส...ก็สุดแท้แต่จะหา

รถสปอร์ตสัญชาติยุโรปชะลอจอด ตัวเลขบนป้ายแดงดูคุ้นตา ชายหนุ่มเปิดกระจกรถ พยักหน้า กวักมือเรียก เพื่อนร่วมทางเพศเดียวกันวิ่งถลามาเปิดประตูรถสอดร่างเข้าไป คาดเข็มขัดนิรภัย สบตากับหญิงสาวใต้ต้นมะขาม...ค้อนขวับ!
คนบนหลังรถเก็บขยะสีเหลืองหม่นยักคิ้วหลิ่วตา กลิ่นเหม็นโชยมาพร้อมกับเสียงผิวปากทักทาย
ขยะเมืองอัดแน่นเต็มคันรถ แต่กรุงเทพฯก็ยังไม่หายสกปรก! บางช่วงเวลา เมืองหลวงแห่งนี้ถูกจับขัดสีฉวีวรรณ ผัดหน้าทาแป้งจนดูสวยใส แต่กลิ่นลมหายใจของเธอยังเหม็นคลุ้งชวนสะอิดสะเอียน

ไม่มีใครปฏิเสธว่ากรุงเทพฯ คือหญิงสาวสวยรวยเสน่ห์ เราพร้อมที่จะรักเธอเสมอ
แม้จะรู้ว่าเธอเป็นโรคไส้เน่า! และคงจะตายไปในไม่ช้า หากไม่ได้รักษาที่ต้นเหตุ!

ดิฉันรักกรุงเทพฯ แต่ก็พ้นวัยที่จะรัก แบบไม่ลืมหูลืมตา มานานแล้ว สมัยเป็นวัยรุ่น ถ้ามีใครเตือนว่าความรักจะทำให้ตาบอด ดิฉันมักจะยอกย้อน อวดฉลาด ซึ่งความจริงคือ อวดโง่ กลับไปทุกที...
"ถ้ากลัวความรักทำให้ตาบอด ก็ควักหัวใจทิ้งไปเสียดีกว่า" นึกทบทวนวาจาสามหาวของตัวเองในครั้งโน้น อายเป็นบ้า

โชคดีว่าคนฟังหลายคนตายจากไปแล้ว ไม่เช่นนั้น... เรื่องนี้คงจะถูกหยิบมาล้อเลียนกันไม่รู้จบ